Sultan II. Abdülhamid, Osmanlı İmparatorluğu’nun 34 yıllık bir dönemini (1876-1909) yönetmiş olan ve 31 Ağustos 1876 ile 27 Nisan 1909 tarihleri arasında saltanat sürmüş bir Osmanlı padişahıdır.

Abdülhamid II, 1842 yılında İstanbul’da doğmuştur. Babası Sultan Abdülmecid, annesi Tirimüjgan Kadın Efendi’dir. Tahta çıkışı, 31 Ağustos 1876’da gerçekleşmiştir. Kendisi oldukça dindar biri olarak bilinir ve genellikle Müslüman toplulukları koruma ve savunma konusunda hassasiyet göstermiştir. Aynı zamanda modernleşme çabalarına karşı çıkan ve daha geleneksel yöntemlere bağlı kalan bir lider olarak tanınır.

Sultan II. Abdülhamid dönemi, Osmanlı İmparatorluğu’nun zorlu bir süreçten geçtiği bir döneme denk gelir. Bu dönemde imparatorluk topraklarında çeşitli sıkıntılar ve uluslararası baskılar yaşandı. Avrupa devletlerinin artan etkisi, toprak kayıpları, ekonomik sıkıntılar ve iç isyanlar gibi bir dizi sorunla karşı karşıya kaldı. Bu dönemde bazı modernleşme girişimleri ve reform çabaları olsa da II. Abdülhamid’in muhafazakâr politikaları ve baskıcı yönetimiyle tanınır.

27 Nisan 1909’da II. Meşrutiyet ilan edilerek Abdülhamid II tahttan indirildi ve yerine V. Mehmed (Mehmet Reşat) tahta çıktı. Tahttan indirilmesinden sonra, II. Abdülhamid, önce Selanik’e ardından da Şam’a sürgüne gönderildi. Sürgünde geçirdiği yıllar boyunca 1918 yılına kadar yaşamış ve 10 Şubat 1918’de İstanbul’da hayatını kaybetmiştir.