Sâffât Sûresi – Ali Ünal Meali

Sâffât Sûresi – Ali Ünal Meali

Ali-Unal-Meali-modified-300x300 Sâffât Sûresi - Ali Ünal Meali
Ayet No:Sâffât Sûresi – Ali Ünal Meali
1Andolsun saf saf dizilen (melek)lere;
2(Bir kısmı) ters yüz edip geri çevirmekte,
3(Ve bir diğer kısmı, Allah’tan) bir mesaj olarak vahyi okumaktadır:
4Rabbiniz, hiç şüphesiz O Bir Tek (Rab)dir;
5Göklerin, yerin ve bunların arasında bulunan her şeyin Rabbi ve doğuların da Rabbidir.
6(Yere) en yakın (görünen) dünya semasını bir süsle –yıldızlarla– süsledik.
7Ve her türlü inatçı asi şeytana karşı da koruduk.
8(O şeytanlar, göklerin) yüce (melekler) meclisini dinleyemezler; (ne zaman dinlemeye teşebbüs etseler,) her taraftan bombardımana tutulur,
9Ve kovulup atılırlar; devamlı bir azap altında tutulur onlar.
10Şu kadar ki, içlerinden biri bir söz kırıntısı hırsızlayacak olsa, onu da derhal yakıcı ve delici bir meteor kovalar (ve yok eder).
11Sor o (müşriklere): “Yaratılışça onlar mı daha güçlü–kuvvetli yoksa yarattığımız (gökler ve oralardaki melekler mi)? O (müşrikleriinsanı) yapışkan bir çamurdan yarattık.”
12Sen (Allah’ın her icraatını) harika bulup hayran kalır, (onların inkârına) şaşarsın; onlar ise, (seninle ve Allah’ın âyetleriyle) alay ederler.
13Kendilerine (İlâhî gerçekler) hatırlatılıp, (vahiyle) ikaz edildiklerinde ne ikaz dinler, ne ders alırlar.
14Olağanüstü bir delil, bir mucize ile karşılaştıklarında ise, kendileri onunla alay ettikleri gibi, başkalarını da alay etmeye çağırırlar;
15Ve, “Başka değil, bu apaçık bir büyü!” derler.
16“Biz ölüp toprak olduktan, bir kemik yığını haline geldikten sonra, yani biz o zaman diriltilip, kabirlerimizden çıkarılacağız ha?!
17“Ölüpgitmiş babalarımız ve dedelerimiz de öyle mi?!”
18“Evet,” de, “hem de hor–hakir bir halde diriltileceksiniz.”
19Her şey, sadece tek bir emredici sesten ibaret olacak; ve işte, hepsi (mezarlarından kalkmış, dehşet içinde) etraflarına bakınmaktadır.
20“Vah bize, eyvah bize, Hesap Günü bu!”
21“Evet öyle, dünyada iken yalanlayıp durduğunuz, (hak ile bâtılın, salihlerle günahkârların birbirlerinden) ayrılma ve aralarındaki nihaî hükmün verilme günüdür bu gün.”
22(O gün Allah, meleklere emreder): “(Allah’a şirk koşarak en büyük zulmü işlemiş bulunan) zalimlerle onların yoldaşlarını ve (dünyada iken) taptıkları (putlarını, insanlar ve cinlerden ma’budlarını) toplayın bir araya –
23“Allah’ı bırakıp da (taptıkları). Ve götürün onları Kızgın, Alevli Ateş’e!
24“Durdurun onları! Çünkü (dünyada iken) yaptıklarından sorguya çekilecekler.”
25“Ne oldu size, (azaptan kurtulmak için) birbirinizle neden yardımlaşmıyorsunuz?”
26Hayır, bugün onlar (en küçük bir kibir ve direniş ortaya koyamadan) tam teslim olmuş durumdadırlar.
27Birbirlerine yönelip, söz düellosuna girişirler:
28(Dünyada iken tâbi olanlar, lider edindiklerine), “Siz” derler, “sanki iyiliğimizi istiyormuşçasına bize yaklaşır ve bâtılı hak göstererek, bizi ona çağırırdınız.”
29Diğerleri, “Hayır, ne münasebet! Asıl siz iman etme gibi bir niyet taşımıyordunuz.
30“Kaldı ki, üzerinizde herhangi bir gücümüz, otoritemiz yoktu ki, (sanki zorlamışçasına inkârınızdan suçlu olalım)! Siz kendiniz azgın ve isyankâr bir güruhtunuz.
31“Artık ne desek boş! Rabbimizin (bizim gibilerle ilgili) cezalandırma sözü hakkımızda gerçekleşmiş bulunuyor. Hiçbir çıkış yolu yok, çaresiz o azabı tadacağız.
32“Ama şöyle veya böyle, gerçekten biz sizi kışkırttık ve yanlış yola sürükledik; çünkü zaten kendimiz yanlış yolda sürüklenen azgınlardık.”
33Madem öyle, o gün azabı hep birlikte çekeceklerdir.
34Hayatları günah hasadından ibaret inkârcı suçlulara işte böyle davranırız.
35Neden böyle davranmayalım ki, çünkü kendilerine “Başka ilâh yok, ancak Allah vardır.” denildiğinde gurur ve kibirle şişer,
36Ve “Şimdi biz, deli bir şair için ilâhlarımızı terk mi edeceğiz?!” derlerdi.
37Asla, (O ne delidir, ne şair). O, gerçeği getirmiş olup, (kendisinden önce gelmiş) bütün rasûlleri de tasdik etmektedir.
38Ama açık ki siz, o acı azabı tatmaya mahkûm bulunuyorsunuz; (bulunuyorsunuz ki, böyle davranıyorsunuz).
39Her ne yapıyor iseniz, ancak onun karşılığını görürsünüz.
40Buna mukabil, Allah’ın ihlâsa erdirilmiş kulları bundan müstesnadır.
41O kudsî zatlar –onlar için özel hazırlanmış nimetler vardır:
42Türlü türlü meyveler; onlar, büyük bir izzet ve ikrama mahzardırlar,
43Nimetlerle kaynayan cennetlerde.
44Tahtlar üzerinde karşılıklı otururlar.
45Bir kâse dolaştırılır etraflarında, çağıldayan tertemiz bir kaynaktan doldurulmuş,
46Duru mu duru ve içenlere lezzet verir;
47İçinde zararlı ve sersemletici hiçbir şey bulunmaz; ondan içmekle sarhoş da olmazlar.
48Ve yanlarında güzel gözlü, başkalarını görmeyen ve bakışlarını sadece onlara hasretmiş eşler,
49Gün yüzü görmemiş deve kuşu yumurtaları gibi (her türlü lekeden uzak ve kendilerine hiçbir el değmemiş).
50Bu halde otururken birbirlerine yönelir ve candan bir sohbete girişirler.
51İçlerinden biri, “Benim çok yakınımda, benden ayrılmayan bir arkadaşım vardı;
52“‘Sen de mi’, derdi, ‘şu masala inananlardansın?
53‘Biz ölüp toprak olduktan, bir kemik yığını haline geldikten sonra, yani şimdi biz o halde iken diriltilip hesaba çekileceğiz öyle mi?’
54“Şimdi onu görmek ister misiniz?”
55Şöyle bir bakar ve onu Kızgın, Alevli Ateş’in tam ortasında bulur.
56“Allah’a yemin olsun ki,” der, “neredeyse benim de helâkime sebep olacaktın;
57“Rabbimin lütf u inayeti yetişmeseydi, hiç şüphesiz ben de azap için buraya eli–kolu bağlı getirilenler içinde bulunacaktım.”
58(Ardından Cennet’teki arkadaşlarına dönerek şöyle der:) “Artık bir daha ölmeyeceğiz, değil mi,
59“(Dünyadan ayrılırken tattığımız) o ilk ölümümüzden başka? Ve azap da görecek değiliz.”
60Hiç kuşkusuz budur o çok büyük kazanç, o çok büyük başarı.
61İnsan, bir kazanç, bir başarı için çalışacaksa, ancak böyle bir kazanç ve başarı için çalışmalı.
62Böyle bir kabul ve ağırlanma mı hayırlıdır, yoksa zakkum ağacı mı?
63Biz, o ağacı zalimler için bir imtihan ve azap sebebi kıldık.
64O öyle bir ağaçtır ki, Kızgın, Alevli Ateş Çukuru’nun dibinde biter;
65Meyveleri, şeytanların başları gibidir.
66İşte zalimler, o ağaçtan yer ve karınlarını onunla tıka basa doldururlar.
67Ardından, zakkum yemeğinin üstüne kaynar bir sudan içecek ve bu, vücutlarında zakkumla karışacaktır.
68Sonra da dönüşleri, hiç kuşkusuz Kızgın, Alevli Ateş’e olacaktır.
69Onlar, atalarını yanlış yol üzerinde buldular;
70Ne var ki, onların izinde gitmeye can atmaktadırlar.
71Onlardan önce gelip geçmiş evvelki nesillerin çoğu da aynı şekilde yanlış yol üzerindeydi.
72Ve Biz, kendilerini uyarmak için içlerinde uyarıcılar görevlendirdik.
73İşte, uyarılmış bulunan bu nesillerin sonu nasıl oldu bir bak!
74Ancak, Allah’ın ihlâsa erdirilmiş kulları bu sondan müstesna tutuldular.
75(İşte misalleri:) Nuh, yardım için Bize yalvardı; gerçekten Biz, dualara ne güzel cevap vereniz!
76O’nunla birlikte, ailesi ve halkından mü’min olanları o dehşetli (Tufan) felâketinden kurtardık.
77Ve soyunu yeryüzünde payidar kıldık.
78(Kıyamet’e kadar gelecek) sonraki nesiller arasında onun için güzel bir nam bıraktık.
79Bütün varlıklar içinde selâm olsun Nuh’a!
80Biz, Allah’ı görürcesine iyiliğe, iyi davranışa kilitlenmiş olanları işte böyle mükâfatlandırırız.
81Gerçekten O, hakkıyla inanmış has kullarımızdandı.
82(O’nu ve beraberindeki mü’minleri kurtarmamızın) ardından, (O’nun gemisine binmeyip) geride kalan (zalim kâfirleri) suda boğduk.
83İbrahim de, O’nun yolunu izleyenlerdendi.
84Tertemiz ve her türlü (manevî) hastalıktan uzak bir kalble Rabbine yönelmiş;
85Ve atasıyla birlikte halkına, “Nedir bu taptığınız şeyler?” demişti.
86“İllâ bir yalan, bir iftira olsun diye mi Allah’tan başka ilâhlar peşindesiniz?
87“Âlemlerin Rabbi hakkında ne tür bâtıl düşünceler taşıyorsunuz (da, böyle şeylere cüret edebiliyorsunuz)?”
88Sonra, (bir bayram günü kavmin dinî törenlerine katılmaya çağrılınca) yıldızlara şöyle bir göz attı;
89Ve, “Ben gerçekten rahatsızım!” dedi.
90Diğerleri, O’nu bırakıp arkalarını döndüler ve gittiler.
91Bunun üzerine İbrahim, gizlice putların yanına sokuldu ve (kendilerine sunulan yiyeceklerin öylece durduğunu görünce) “Yesenize, niye yemiyorsunuz?” diye sordu.
92“Neyiniz var, neden konuşmuyorsunuz ki?”
93Sonra, üzerlerine varıp, bütün kuvvetiyle putlara vurdu.
94(Hadiseden haberdar olan) halk, telâşla ve süratle yanına koşuştu.
95“Bizzat ellerinizle yonttuğunuz bu şeylere mi tapıyorsunuz siz,” diye çıkıştı İbrahim,
96“Sizi de, bütün yaptıklarınızı da yaratan Allah iken?”
97(İbrahim’i nasıl cezalandırılacaklarını aralarında görüştüler ve) şu sonuca vardılar: “Fırın gibi büyük bir bina yapıp odunları tutuşturun ve O’nu alevlerin içine atın.”
98Bu şekilde O’na tuzak kurmaya yeltendiler, fakat Biz, onları kaybeden taraf kıldık.
99İbrahim karar verdi: Sadece Rabbimin rızası için artık hicret edeceğim; Rabbim beni (O’na serbestçe ibadet edebileceğim bir yere) elbette ulaştıracaktır.
100(Ve şöyle dua etti:) “Rabbim, bana salihlerden olacak bir çocuk nasip buyur!”
101Biz de, (duasına icabetle) O’na ağır başlı, yumuşak ve sabırlı (olacak) bir oğul müjdeledik.
102Çocuk büyüyüp de, beraberinde çalışıp çabalayacak yaşa gelince, “Oğulcuğum,” dedi, “(son birkaç gecedir) rüyamda seni kurban etmem gerektiğini görüyorum. Ne dersin, bir düşün bakayım!” Oğul, tereddütsüz cevap verdi: “Babacığım, sana ne emrediliyorsa onu yerine getir. İnşaallah beni (Allah’ın emrine itaat hususunda) sabredenlerden bulacaksın.”
103İkisi de Allah’ın emrine tam manâsıyla teslim olmuştu. İbrahim, çocuğu sağ şakağı üzerinde yere yatırdı.
104“Ey İbrahim” diye seslendik;
105“Hiç şüphesiz, (rüyanda aldığın emre) itaatin gerektirdiği sadakati göstermiş bulunuyorsun; (artık oğlunu kurban etmek zorunda değilsin).” Biz, Allah’ı görürcesine iyiliğe kilitlenmiş olanları böyle mükâfatlandırırız.
106Bu, belli ki büyük bir imtihandı.
107Neticede O’na, oğluna bedel, (değer ve manâ itibariyle) çok büyük bir kurbanlık lütfettik.
108(Kıyamet’e kadar gelecek) sonraki nesiller arasında onun için güzel bir nam bıraktık.
109Selâm olsun İbrahim’e!
110Biz, Allah’ı görürcesine iyiliğe, iyi davranışa kilitlenmiş olanları işte böyle mükâfatlandırırız.
111Gerçekten O, hakkıyla inanmış has kullarımızdandı.
112O’na salihlere dahil bir peygamber olacak bir başka evlâdı, İshak’ı müjdeledik.
113Hem önceki çocuğa, hem İshak’a feyiz ve bereketler bahşettik. Ama her ikisinin nesli içinde Allah’ın sürekli kendilerini gördüğünün şuuruyla O’na ibadet eden iyiliğe kilitlenmiş kişiler bulunduğu gibi, besbelli ki bizzat kendilerine zulmedenler de vardır.
114Musa ve Harun’a da lütf u ihsanda bulunduk.
115Her ikisini de, onların halkını da o dehşetli (kölelik ve işkence) musibetinden kurtardık.
116Kendilerine yardım ettik de, sonuçta üstün gelen onlar oldular.
117İkisine, (İlâhî) gerçekleri ve dünyaÂhiret saadetinin yollarını apaçık gösteren Kitabı verdik.
118Her meselede onların Doğru Yol’da gitmelerini sağladık.
119(Kıyamet’e kadar gelecek) sonraki nesiller arasında onlar için de güzel bir nam bıraktık.
120Selâm Musa ve Harun’a.
121Biz, Allah’ı görürcesine iyiliğe, iyi davranışa kilitlenmiş olanları işte böyle mükâfatlandırırız.
122Gerçekten onlar, hakkıyla inanmış has kullarımızdandı.
123İlyas da, şüphesiz (Allah’ın dinini tebliğ için) gönderilmiş peygamberlerdendi.
124Hani, halkına şu mesajı iletmişti: “Allah’a gönülden saygı duymalı ve O’na isyandan sakınmalı değil misiniz?
125“İlâh olarak Ba’l’e yalvaracak ve terk mi edeceksiniz her şeyi en güzel ve en uygun biçimde Yaratan’ı;
126“Sizin de Rabbiniz, gelip geçmiş bütün atalarınızın da Rabbi olan Allah’ı?”
127Fakat onlar O’nu yalanladılar; bu sebeple, hesap vermek üzere Allah’ın huzuruna çıkarılıp, Cehennem’e atılmaya mahkûmdurlar.
128Ancak, Allah’ın ihlâsa erdirilmiş has kulları bundan müstesnadır.
129(Kıyamet’e kadar gelecek) sonraki nesiller arasında O’nun için de güzel bir nam bıraktık.
130Selâm olsun İlyâsîn’e!
131Biz, Allah’ı görürcesine iyiliğe, iyi davranışa kilitlenmiş olanları böyle mükâfatlandırırız.
132Gerçekten O, hakkıyla inanmış has kullarımızdandı.
133Lût da, şüphesiz (Allah’ın dinini tebliğ için) gönderilmiş peygamberlerdendi.
134(Vazifesinin sonunda) O’nu ve iman etmiş bulunan aile efradını (o suçlular memleketinden çıkarıp) kurtardık;
135Ancak (hanımı olan ve) geride (suçlular arasında) kalan yaşlı bir kadın hariç.
136Ardından, o geride kalan diğerlerini toptan imha ettik.
137(Seyahat yollarınız üzerinde) sabahları onların yıkılmış şehirlerinin harabelerine uğruyorsunuz;
138Geceleri de. Artık aklınızı kullanıp, bu olanlardan ibret almayacak mısınız?
139Yunus da şüphesiz (Allah’ın dinini tebliğ için) gönderilmiş peygamberlerdendi.
140Hani O, sahibinden kaçmış bir köle gibi vazife mahallinden ayrılmış ve dolu bir gemiye binmişti.
141Ve (gemidekilerle birlikte) kura çekti ve kurada kaybedenlerden oldu.
142(O’nu denize bıraktılar ve) o büyük balık kendisini yutuverdi; bu arada Yunus, pişmanlık içinde kendisini sorguluyordu.
143Eğer her zaman Rabbini tesbih eden kullarından olmamış olsaydı,
144Bütün ölülerin diriltilip mezarlarından kalkacakları güne kadar balığın karnında kalır, (balığın karnı O’na mezar olurdu).
145Ama Biz O’nu ağaçsız, çıplak bir sahile attık; o anda bitkin bir haldeydi.
146Üzerine gölge yapması için de orada asma kabak cinsinden bir ağaç bitiriverdik.
147Ve O’nu sayıları yüz bine ulaşan, hattâ gittikçe artan (halkına yeniden) gönderdik.
148Onlar bu defa iman ettiler ve kendilerini (helâkten âzat edip,) belli bir süre daha yaşamalarına müsaade buyurduk.
149Sor onlara: Kız çocuklar Rabbinin de, erkekler onların mı?
150Yoksa Biz melekleri dişi olarak yaratmışız da, onlar buna şahit mi olmuşlar?
151İyi bilin ki, iftira ederek diyorlar,
152“Allah çocuk edindi.” Hiç şüphesiz yalancıdır onlar.
153Sanki Allah, (bir de cinsiyet ayırımı yapmış da) kızları erkeklere tercih mi etmiş?
154Ne oluyor size? Nasıl böyle hükümler veriyorsunuz?
155Siz hiç düşünmez, hiç sağlıklı değerlendirme yapmaz mısınız?
156Yoksa elinizde kesin bir deliliniz, bir dayanağınız mı var?
157Öyle ise, eğer doğruyu söylüyorsanız, haydi çıkarın ortaya (Allah’tan gelmiş olması gereken) o kitabınızı!
158Bir de, (cinlere tapma gerekçesi olarak) Allah ile cinler arasında bir soy bağı uydurdular. Oysa cinler bilirler ki, (kendileri ile Allah arasında sadece Rab–kul münasebeti vardır ve) onlar yargılanmak üzere Allah’ın huzuruna çıkarılacaklardır.
159Allah, onların bu şekildeki nitelemelerinin tamamından mutlak manâda münezzehtir.
160Allah’ın ihlâsa erdirilmiş has kulları asla bu türden nitelemelerde bulunmazlar.
161Size gelince (ey müşrikler), siz ve sizin taptıklarınız,
162Allah hakkında kimsenin sapmasına sebep olabilecek değilsiniz;
163Meğer ki o kişi, ille de Kızgın, Alevli Ateş’e girmek istesin.
164(Haklarında Allah’ın kızları oldukları iftirasında bulundukları melekler derler ki:) “Bizim her birimizin Allah katında belli bir makamı ve vazifesi vardır.
165“(O’nun emirlerini alıp yerine getirmek için) sıra sıra dizilip bekleyenleriz biz.
166“Biz, O’nun her türlü kusurdan ve O’na yakışmayan nitelemelerden mutlak manâda münezzeh bulunduğunu sürekli ilan edenleriz de.”
167O müşrikler derlerdi:
168“Bizden önce yaşamış ümmetlerin elinde bulunan Kitap gibi bir Kitap bizde de olsaydı,
169“Hiç kuşkusuz Allah’ın ihlâsa erdirilmiş has kulları olurduk.”
170Ama şimdi o Kitabı ret ve inkâr ediyorlar. Elbette bilecek onlar!
171(Din’i tebliğ için) gönderilmiş kullarımız hakkındaki hükmümüz çoktan verilmiştir:
172Onlar, hiç şüphesiz onlardır yardıma mazhar olacaklar.
173Ve hiç şüphesiz Bizim ordumuzdur, her zaman mutlaka üstün gelenler.
174Dolayısıyla, bir süre aldırma onlara ve bakma yaptıklarına;
175Bak (uyarman karşısında nasıl da ayak diriyorlar), sonunda görecekler (başlarına geleceği).
176Yoksa cezamızın hemen başlarına gelivermesini mi istiyorlar?
177İyi de, cezamız onu isteyenlerin yurtlarına indiğinde, uyarılıp da uyarıya kulak asmayanlar pek kötü bir sabaha uyanırlar!
178Sen aldırma onlara bir süre ve bakma yaptıklarına;
179Bak (bütün şu inkârcıların hallerine), onlar da görecekler (başlarında patlayacak Kıyamet azabını).
180Mutlak izzet ve kudret Rabbi olan Rabbin, onların her türlü yakışıksız nitelemelerinden mutlak manâda münezzehtir.
181Selâm (Allah’ın dinini tebliğ için gönderilen) bütün rasûllere!
182Ve bütün hamd, Âlemlerin Rabbi olan Allah’a.