Peyami Safa’nın başyapıtlarından biri olan «Fatih-Harbiye», Doğu ve Batı kültürleri arasında sıkışıp kalan bireyin iç dünyasını ve toplumun modernleşme sancılarını anlatan bir eserdir. Romanın başkahramanı Neriman, Fatih semtinde babası Faiz Bey ile geleneksel bir hayat sürerken, Batı’ya olan ilgisi ve Batı tarzı yaşam özlemiyle içsel bir çatışma yaşamaktadır. Babası gibi Doğu kültürüne sıkı sıkıya bağlı olan nişanlısı Şinasi ile olan ilişkisi, Neriman’ın Batı’ya duyduğu çekimle giderek zayıflar.

Neriman’ın Beyoğlu’nda tanıştığı Macit, onun gözünde Batı’nın cazibeli dünyasını temsil eder ve Harbiye’deki ışıltılı hayatla tanışmasına vesile olur. Ancak bu iki dünya arasındaki farklar, Neriman’ı bir seçim yapmaya zorlar. Fatih ve Harbiye gibi iki farklı semt, hem fiziksel hem de kültürel anlamda Neriman’ın yaşamında büyük bir çatışmayı simgeler. Doğunun sakin, geleneksel yapısı ile Batının modern, gösterişli dünyası arasında sıkışıp kalan Neriman’ın hayatı, bu iki kültürün çatışmasının bir yansımasıdır.

Peyami Safa «Fatih-Harbiye» kitabı, sadece bireysel bir hikaye değil, aynı zamanda Türkiye’nin modernleşme sürecinde yaşadığı toplumsal ve kültürel dönüşümün de bir aynasıdır. Yazar, eşyalar, kişiler ve mekanlar üzerinden toplumsal değişimi ustalıkla işler. Neriman’ın yaşadığı içsel yolculuk, okuyucuyu hem Doğu’ya hem de Batı’ya dair derin bir sorgulamaya davet eder. Safa, bu romanında, toplumun Batı etkisiyle değişen yüzünü ve bu değişime karşı geleneksel değerlerin direnişini etkileyici bir dille anlatır.