The Letters - From the Risale-i Nur Collection

The Twenty-second Letter

The Twenty-second Letter	Yirmiikinci Mektub
In His Name! And there is nothing but it glorifies Him with praise.(17:44)	بِاسْمِهِ وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ
[This letter consists of two topics; the first summons believers to brotherhood and love.]	[Şu Mektub, iki mebhastır. Birinci Mebhas, ehl-i imanı uhuvvete ve muhabbete davet eder.]
{NOTE: The present translation of the Twenty -Second Letter was made by Hamid Algar, Prof. of Near Eastern Studies in Univ. of California, Berkeley, U.S.A., and first published in 1976. It has been slightly amended to fit the present work.}
First Topic	Birinci Mebhas
In the Name of God, the Merciful, the Compassionate. Verily the believers are brethren; so reconcile then your brothers. (49:10) * Repel evil with what is better than it; then the one between whom and yourself enmity prevails will become like your friend and intimate.( 41:34 ) * Those who suppress their anger and forgive people – verily God loves those who do good.(3:134)	بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اِنَّمَا الْمُوءْمِنُونَ اِخْوَةٌ فَاَصْلِحُوا بَيْنَ اَخَوَيْكُمْ اِدْفَعْ بِالَّتِى هِىَ اَحْسَنُ فَاِذَا الَّذِى بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَاَنَّهُ وَلِىٌّ حَمِيمٌ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
Dispute and discord among the believers,	Mü’minlerde nifak ve şikak,
and partisanship, obstinacy and envy, leading to rancour and enmity among them,	kin ve adavete sebebiyet veren tarafgirlik ve inad ve hased;
are repugnant and vile, are harmful and sinful, by the combined testimony of wisdom and the supreme humanity that is Islam, for personal, social, and spiritual life.	hakikatça ve hikmetçe ve insaniyet-i kübra olan İslâmiyetçe ve hayat-ı şahsiyece ve hayat-ı içtimaiyece ve hayat-ı maneviyece çirkin ve merduddur, muzır ve zulümdür
They are in short, poison for the life of man. We will set forth six of the extremely numerous aspects of this truth.	ve hayat-ı beşeriye için zehirdir. Şu hakikatın gayet çok vücuhundan altı vechini beyan ederiz:
First Aspect	Birinci Vecih
They are sinful in the view of truth.	Hakikat nazarında zulümdür.
O unjust man nurturing rancour and enmity against a believer!	Ey mü’mine kin ve adavet besleyen insafsız adam!
Let us suppose that you were on a ship, or in a house, with nine innocent people and one criminal.	Nasılki sen bir gemide veya bir hanede bulunsan, seninle beraber dokuz masum ile bir câni var.
If someone were to try to make the ship sink, or to set the house on fire, because of that criminal, you know how great a sinner he would be.	O gemiyi gark ve o haneyi ihrak etmeye çalışan bir adamın, ne derece zulmettiğini bilirsin.
You would cry out to the heavens against his sinfulness.	Ve zalimliğini, semavata işittirecek derecede bağıracaksın.
Even if there were one innocent man and nine criminals aboard the ship, it would be against all rules of justice to sink it.	Hattâ bir tek masum, dokuz câni olsa; yine o gemi hiç bir kanun-u adaletle batırılmaz.
So too, if there are in the person of a believer, who may be compared to a dominical dwelling, a divine ship, not nine, but as many as twenty innocent attributes such as belief, Islam, and neighbourliness;	Aynen öyle de: Sen, bir hane-i Rabbaniye ve bir sefine-i İlahiye olan bir mü’minin vücudunda iman ve İslâmiyet ve komşuluk gibi dokuz değil, belki yirmi sıfât-ı masume varken;
and if you then nurture rancour and enmity against him on account of one criminal attribute that harms and displeases you,	sana muzır olan ve hoşuna gitmeyen bir câni sıfatı yüzünden ona kin ve adavet bağlamakla,
attempting or desiring the sinking of his being, the burning of his house, then you too will be a criminal guilty of a great atrocity.	o hane-i maneviye-i vücudun manen gark ve ihrakına, tahrib ve batmasına teşebbüs veya arzu etmen, onun gibi şeni’ ve gaddar bir zulümdür.
Second Aspect	İkinci Vecih
They are also sinful in the view of wisdom,	Hem hikmet nazarında dahi zulümdür.
for it is obvious that enmity and love are opposites, just like light and darkness;	Zira malûmdur ki: Adavet ve muhabbet, nur ve zulmet gibi zıddırlar.
while maintaining their respective essences, they cannot be combined.	İkisi, mana-yı hakikîsinde olarak beraber cem’ olamazlar.
If love is truly found in a heart, by virtue of the predomination of the causes that produce it,	Eğer muhabbet, kendi esbabının rüchaniyetine göre bir kalbde hakikî bulunsa,
then enmity in that heart can only be metaphorical, and takes on the form of compassion.	o vakit adavet mecazî olur; acımak suretine inkılab eder.
The believer loves and should love his brother, and is pained by any evil he sees in him. He attempts to reform him not with harshness but gently.	Evet mü’min, kardeşini sever ve sevmeli. Fakat fenalığı için yalnız acır. Tahakkümle değil, belki lütufla ıslahına çalışır.
It is for this reason that the Hadith of the Prophet (UWBP) says, “No believer should be angered with another and cease speaking to him for more than three days.”	Onun için nass-ı hadîs ile: “Üç günden fazla mü’min mü’mine küsüp kat’-ı mükâleme etmeyecek.”
Bukhari, Adab, 57, 62; Isti’dhan, 9; Muslim, Birr, 23, 25, 26; Abu Da’ud, Adab, 47; Tirmidhi, Birr, 21, 24; Ibn Maja, Muqaddima, 7; Musnad, i, 176, 183; iii, 110, 165, 199, 209, 225; iv, 20, 327, 328; v, 416, 421, 422
If the causes that produce enmity predominate, and true enmity takes up its seat in a heart,	Eğer esbab-ı adavet galebe çalıp, adavet hakikatıyla bir kalbde bulunsa;
then the love in that heart will become metaphorical, and take on the form of artifice and flattery.	o vakit muhabbet mecazî olur, tasannu’ ve temelluk suretine girer.
O unjust man! See now what a great sin is rancour and enmity toward a brother believer!	Ey insafsız adam! Şimdi bak ki: Mü’min kardeşine kin ve adavet ne kadar zulümdür.
If you were to say that ordinary small stones are more valuable than the Ka’ba and greater than Mount Uhud, it would be an ugly absurdity.	Çünki nasıl ki sen âdi küçük taşları, Kâ’be’den daha ehemmiyetli ve Cebel-i Uhud’dan daha büyük desen, çirkin bir akılsızlık edersin.
So too, belief which has the value of the Ka’ba, and Islam which has the splendour of Mount Uhud, as well as other Islamic attributes, demand love and concord;	Aynen öyle de: Kâ’be hürmetinde olan iman ve Cebel-i Uhud azametinde olan İslâmiyet gibi çok evsaf-ı İslâmiye; muhabbeti ve ittifakı istediği halde,
but if you prefer to belief and Islam certain shortcomings which arouse hostility, but in reality are like the small stones	mü’mine karşı adavete sebebiyet veren ve âdi taşlar hükmünde olan bazı kusuratı, iman ve İslâmiyete tercih etmek,
you too will be engaging in great injustice, foolishness, and sin!	o derece insafsızlık ve akılsızlık ve pek büyük bir zulüm olduğunu aklın varsa anlarsın!..
The unity of belief necessitates also the unity of hearts, and the oneness of our creed demands the oneness of our society.	Evet tevhid-i imanî, elbette tevhid-i kulûbü ister. Ve vahdet-i itikad dahi, vahdet-i içtimaiyeyi iktiza eder.
You cannot deny that if you find yourself in the same regiment as someone, you will form a friendly attachment to him;	Evet inkâr edemezsin ki: Sen bir adamla beraber bir taburda bulunmakla, o adama karşı dostane bir rabıta anlarsın;
a brotherly relation will come into being as a result of your both being submitted to the orders of a single commander.	ve bir kumandanın emri altında beraber bulunduğunuzdan arkadaşane bir alâka telakki edersin.
You will similarly experience a fraternal relation through living in the same town with someone.	Ve bir memlekette beraber bulunmakla uhuvvetkârane bir münasebet hissedersin.
Now there are ties of unity, bonds of union, and relations of fraternity as numerous as the divine names that are shown and demonstrated to you by the light and consciousness of belief.	Halbuki imanın verdiği nur ve şuur ile ve sana gösterdiği ve bildirdiği esma-i İlahiye adedince vahdet alâkaları ve ittifak rabıtaları ve uhuvvet münasebetleri var. Meselâ:
Your Creator, Owner, Object of Worship, and Provider is one and the same for both of you; thousands of things are and the same for you.	Her ikinizin Hâlıkınız bir, Mâlikiniz bir, Mabudunuz bir, Râzıkınız bir.. bir bir, bine kadar bir bir.
Your Prophet (UWBP), your religion, your qibla are one and the same; hundreds of things are one and the same for you.	Hem Peygamberiniz bir, dininiz bir, kıbleniz bir.. bir bir, yüze kadar bir bir.
Then too your village is one, your state is one, your country is one; tens of things are one and the same for you.	Sonra köyünüz bir, devletiniz bir, memleketiniz bir.. ona kadar bir bir.
All of these things held in common dictate oneness and unity, union and concord, love and brotherhood, and indeed the cosmos and the planets are similarly interlinked by unseen chains.	Bu kadar bir birler vahdet ve tevhidi, vifak ve ittifakı, muhabbet ve uhuvveti iktiza ettiği ve kâinatı ve küreleri birbirine bağlayacak manevî zincirler bulundukları halde;
If, despite all this, you prefer things worthless and transient as a spider’s web that give rise to dispute and discord, to rancour and enmity, and engage in true enmity towards a believer,	şikak ve nifaka, kin ve adavete sebebiyet veren örümcek ağı gibi ehemmiyetsiz ve sebatsız şeyleri tercih edip mü’mine karşı hakikî adavet etmek ve kin bağlamak;
then you will understand -unless your heart is dead and your intelligence extinguished- how great is your disrespect for that bond of unity, your slight to that relation of love, your transgression against that tie of brotherhood !	ne kadar o rabıta-i vahdete bir hürmetsizlik ve o esbab-ı muhabbete karşı bir istihfaf ve o münasebat-ı uhuvvete karşı ne derece bir zulüm ve i’tisaf olduğunu; kalbin ölmemiş ise, aklın sönmemiş ise anlarsın!
Third Aspect	Üçüncü Vecih
In accordance with the meaning of the verse: No bearer of burdens can bear the burden of another,(6:164) which expresses pure justice,	Adalet-i mahzayı ifade eden وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ اُخْرَى sırrına göre;
to nurture rancour and enmity towards a believer is like condemning all the innocent attributes found in him on account of one criminal attribute, and is hence an act of great injustice.	bir mü’minde bulunan câni bir sıfat yüzünden sair masum sıfatlarını mahkûm etmek hükmünde olan adavet ve kin bağlamak, ne derece hadsiz bir zulüm olduğunu
If you go further and include in your enmity all the relatives of a believer on account of a single evil attribute of his,	ve bahusus bir mü’minin fena bir sıfatından darılıp küsüp, o mü’minin akrabasına adavetini teşmil etmek,
then, in accordance with the following verse in which the active participle is in the intensive form, Verily man is much given to wrongdoing,(14:34) you will have committed a still greater sin and transgression, against which truth, the Shari’a and the wisdom of Islam combine to warn you.	اِنَّ اْلاِنْسَانَ لَظَلُومٌ sîga-i mübalağa ile gayet azîm bir zulüm ettiğini, hakikat ve şeriat ve hikmet-i İslâmiye sana ihtar ettiği halde;
How then can you imagine yourself to be right, and say: “I am in the right”?	nasıl kendini haklı bulursun, “Benim hakkım var” dersin?
In the view of truth, the cause for enmity and all forms of evil is in itself evil and is dense like clay: it cannot infect or pass on to others.	Hakikat nazarında sebeb-i adavet ve şerr olan fenalıklar, şerr ve toprak gibi kesiftir; başkasına sirayet ve in’ikas etmemek gerektir.
If someone learns from it and commits evil, that is another question.	Başkası ondan ders alıp şerr işlese, o başka mes’eledir.
Good qualities that arouse love are luminous like love; it is part of their function to be transmitted and produce effects.	Muhabbetin esbabı olan iyilikler, muhabbet gibi nurdur; sirayet ve in’ikas etmek, şe’nidir.
It is for this reason that the proverb has come into being, “The friend of a friend is a friend,” {‘Ali b. Abi Talib, Nahj al-Balagha, 748-9.}	Ve ondandır ki; “Dostun dostu dosttur” sözü, durub-u emsal sırasına geçmiştir.
and also that it is said, “Many eyes are beloved on account of one eye.”	Hem onun içindir ki; “Bir göz hatırı için çok gözler sevilir” sözü umumun lisanında gezer.
So O unjust man! If such be the view of truth, you will understand now, if you have the capacity for seeing the truth, how great an offence it is to cherish enmity for the likeable and innocent brothers and relatives of a man you dislike.	İşte ey insafsız adam! Hakikat böyle gördüğü halde, sevmediğin bir adamın, sevimli masum bir kardeşine ve taallukatına adavet etmek; ne kadar hilaf-ı hakikat olduğunu hakikat-bîn isen anlarsın.
Fourth Aspect	Dördüncü Vecih
It is a sin from the point of view of personal life. Listen to the following four principles which are the base of this Fourth Aspect.	Hayat-ı şahsiye nazarında dahi zulümdür. Şu dördüncü vechin esası olarak birkaç düsturu dinle:
First Principle: When you know your way and opinions to be true, you have the right to say, “My way is right and the best.”	Birincisi: Sen, mesleğini ve efkârını hak bildiğin vakit; “Mesleğim haktır veya daha güzeldir” demeye hakkın var.
But you do not have the right to say, “Only my way is right.”	Fakat, “Yalnız hak benim mesleğimdir” demeye hakkın yoktur.
According to the sense of “The eye of contentment is too dim to perceive faults; It is the eye of anger that exhibits all vice”;* your unjust view and distorted opinion cannot be the all decisive judge	وَعَيْنُ الرِّضَا عَنْ كُلِّ عَيْبٍ كَلِيلَةٌ وَلَكِنَّ عَيْنَ السُّخْطِ تُبْدِى الْمَسَاوِيَا sırrınca, insafsız nazarın ve düşkün fikrin hakem olamaz.
and cannot condemn the belief of another as invalid.	Başkasının mesleğini butlan ile mahkûm edemez.
‘Ali Mawardi, Adab al-Dunya wa’l-Din, 10; Diwan al-Shafi’i, 91
Second Principle: It is your right that all that you say should be true, but not that you should say all that is true.	İkinci Düstur: Senin üzerine haktır ki: Her söylediğin hak olsun. Fakat her hakkı söylemeğe senin hakkın yoktur. Her dediğin doğru olmalı. Fakat her doğruyu demek doğru değildir.
For one of insincere intention may sometimes take unkindly to advice, and react against it unfavourably.	Zira senin gibi niyeti hâlis olmayan bir adam, nasihatı bazan damara dokundurur, aks-ül amel yapar.
Third Principle: If you wish to nourish enmity, then direct it against the enmity in your heart, and attempt to rid yourself of it.	Üçüncü Düstur: Adavet etmek istersen, kalbindeki adavete adavet et; onun ref’ine çalış.
Be an enemy to your evil-commanding soul and its caprice and attempt to reform it, for it inflicts more harm on you than all else.	Hem en ziyade sana zarar veren nefs-i emmarene ve heva-i nefsine adavet et, ıslahına çalış.
Do not engage in enmity against other believers on account of that injurious soul.	O muzır nefsin hatırı için, mü’minlere adavet etme.
Again, if you wish to cherish enmity, there are unbelievers and atheists in great abundance; be hostile to them.	Eğer düşmanlık etmek istersen; kâfirler, zındıklar çoktur; onlara adavet et.
In the same way that the attribute of love is fit to receive love as its response, so too enmity will receive enmity as its own fitting response.	Evet, nasıl ki muhabbet sıfatı, muhabbete lâyıktır; öyle de adavet hasleti, her şeyden evvel kendisi adavete lâyıktır.
If you wish to defeat your enemy, then respond to his evil with good. For if you respond with evil, enmity will increase,	Eğer hasmını mağlub etmek istersen, fenalığına karşı iyilikle mukabele et. Çünki eğer fenalıkla mukabele edersen, husumet tezayüd eder.
and even though he will be outwardly defeated, he will nurture hatred in his heart and hostility will persist.	Zahiren mağlub bile olsa, kalben kin bağlar, adaveti idame eder.
But if you respond to him with good, he will repent and become your friend.	Eğer iyilikle mukabele etsen, nedamet eder; sana dost olur.
The meaning of the lines: “If you treat the noble nobly, he will be yours; And if you treat the vile nobly, he will revolt”,* is that it is the mark of the believer to be noble, and he will become submitted to you by noble treatment.	اِذَا اَنْتَ اَكْرَمْتَ الْكَرِيمَ مَلَكْتَهُ وَ اِنْ اَنْتَ اَكْرَمْتَ اللَّئِيمَ تَمَرَّدًا hükmünce; mü’minin şe’ni, kerim olmaktır. Senin ikramınla sana müsahhar olur.
* Mutanabi. See, al-‘Urf al-Tayyib fi Sharh Diwan al-Tayyib, ii, 710.
And even if someone is apparently ignoble, he is noble with respect to his belief.	Zahiren leîm bile olsa, iman cihetinde kerimdir.
It often happens that if you tell an evil man, ” You are good, you are good,” he will become good; and if you tell a good man, “You are bad, you are bad,” he will become bad.	Evet fena bir adama “İyisin iyisin” desen, iyileşmesi ve iyi adama “Fenasın fenasın” desen, fenalaşması çok vuku bulur.
Hearken, therefore, to these sacred principles of the Qur’an, for happiness and safety are to be found in them : If they pass by futility, they pass by it in honourable disdain. ( 25:72 ) * If you forgive, pardon, and relent, verily God is All-Relenting, Merciful. (64:14)	Öyle ise وَاِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا وَاِنْ تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَاِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ gibi desatir-i kudsiye-i Kur’aniyeye kulak ver, saadet ve selâmet ondadır.
Fourth Principle: Those who cherish rancour and enmity transgress against their own souls, their brother believer, and divine mercy.	Dördüncü Düstur: Ehl-i kin ve adavet hem nefsine, hem mü’min kardeşine, hem rahmet-i İlahiyeye zulmeder, tecavüz eder.
For such a person condemns his soul to painful torment with his rancour and enmity.	Çünki kin ve adavet ile nefsini bir azab-ı elîmde bırakır.
He imposes torment on his soul whenever his enemy receives some bounty, and pain from fear of him.	Hasmına gelen nimetlerden azabı ve korkusundan gelen elemi nefsine çektirir, nefsine zulmeder.
If his enmity arises from envy, then it is the most severe form of torment.	Eğer adavet hasedden gelse, o bütün bütün azabdır.
For envy in the first place consumes and destroys the envier, and its harm for the one envied is either slight or nonexistent.	Çünki hased evvelâ hâsidi ezer, mahveder, yandırır. Mahsud hakkında zararı ya azdır veya yoktur.
The cure for envy: Let the envious reflect on the ultimate fate of those things that arouse his enmity.	Hasedin çaresi: Hâsid adam, hased ettiği şeylerin akibetini düşünsün.
Then he will understand that the beauty, strength, rank, and wealth possessed by his rival are transient and temporary. Their benefit is slight, and the anxiety they cause is great.	Tâ anlasın ki; rakibinde olan dünyevî hüsün ve kuvvet ve mertebe ve servet; fânidir, muvakkattır. Faidesi az, zahmeti çoktur.
If it is a question of personal qualities that will gain him reward in the hereafter, they cannot be an object of envy .	Eğer uhrevî meziyetler ise, zâten onlarda hased olamaz.
But if one does envy another on account of them, then he is either himself a hypocrite, wishing to destroy the goods of the hereafter while yet in this world,	Eğer onlarda dahi hased yapsa; ya kendisi riyakârdır, âhiret malını dünyada mahvetmek ister
or he imagines the one whom he envies to be a hypocrite, thus being unjust towards him.	veyahut mahsudu riyakâr zanneder, haksızlık eder, zulmeder.
If he rejoices at the misfortunes he suffers and is grieved by the bounties he receives, it is as if he is offended by the kindness shown towards him by divine determining (kader) and divine mercy,	Hem ona gelen musibetlerden memnun ve nimetlerden mahzun olup kader ve rahmet-i İlahiyeye, onun hakkında ettiği iyiliklerden küsüyor.
as if he were criticizing and objecting to them.	Âdeta kaderi tenkid ve rahmete itiraz ediyor.
Whoever criticizes divine determining is striking his head against an anvil on which it will break, and whoever objects to divine mercy will himself be deprived of it.	Kaderi tenkid eden başını örse vurur, kırar. Rahmete itiraz eden, rahmetten mahrum kalır.
How might justice and sound conscience accept that the response to something worth not even a day’s hostility should be a year’s rancour and hostility?	Acaba, bir gün adavete değmeyen bir şeye, bir sene kin ve adavetle mukabele etmeyi hangi insaf kabul eder, bozulmamış hangi vicdana sığar?
You cannot condemn a brother believer for some evil you experience at his hand for the following reasons:	Halbuki mü’min kardeşinden sana gelen bir fenalığı, bütün bütün ona verip, onu mahkûm edemezsin. Çünki;
Firstly, divine determining has a certain share of responsibility. It is necessary to deduct that share from the total and respond to it with contentment and satisfaction.	evvelâ, kaderin onda bir hissesi var. Onu çıkarıp o kader ve kaza hissesine karşı rıza ile mukabele etmek gerektir.

« previous page 📖 next page »

The Twenty-second Letter

Share this: