Çocuk Terbiyesi
Her çocuğun bir “şuuraltı beslenme dönemi” vardır. Bu dönem, bazı eğitimcilere göre 0-5, bazılarına göre de 0-7 yaşları arasıdır. Bu çağda, çocuğun şuuraltı çok iyi değerlendirilmelidir. Onlara verilecek talim ve terbiye; hayatın tabiî seyri içinde, belli bir plân dahilinde yine hayatın içinden örneklerle süslenerek ve zorlamaya gidilmeden sevdirerek verilmelidir. Hemen her çocuk, temyiz çağı da diyebileceğimiz bu dönemde çok mütecessistir. Öyle ki devamlı sorular sorarak her şeyi öğrenmek ister. Bu sebeple ileride ona nasıl bir şahsiyet kazandırılmak isteniliyorsa, onunla öyle konuşulup görüşülmeli, hâl ve hareketler de yine ona göre ayarlanmalıdır.
Çocuğun eğitim ve terbiyesi, doğrudan doğruya pratik hayata “indirgenebildiği” takdirde şuuraltı besleniyor demektir. Batı hayat tarzı, bizim anladığımız mânâda ve bizde olduğu kadar insana gerektiği ölçüde değer kazandıracak ölçüde mevhibelerle, vâridâtla mücehhez olmadığından; batılı eğitimciler, çocuk eğitiminde değişik terbiye kuralları geliştirmişlerdir. Ne var ki, onca gayrete rağmen bu kurallar, nazariyatta kaldığı için pek de inandırıcı ve etkileyici olmamıştır.
Eğitimin devam ve temadisi, büyük ölçüde dinin, insanın tabiatı hâline gelmesine bağlıdır. Evet, eğitimin bahis mevzuu edildiği yerde hayatın dünyaya ait kesitleri bile din televvünlü olmalı ve onun her kademesinde dinî duygu ve düşünce soluklanmalıdır.. soluklanmalıdır ki, çocuğun hayatı, bu değerlerle örgülenerek şuuraltı tam beslenmiş olsun.
Bu duygu ve düşüncenin olmadığı Batı toplumunda, kreşler ve çocuk yuvaları açılmıştır. Değişik bir mülâhazadan hareketle, bu meseleye biz de sıcak bakabiliriz. Eğer bir anne ve baba çocuğuna her ne sebeple olursa olsun, verilmesi gerekli olan terbiyeyi veremiyorsa, demek ki kendileri çocuğa müessir olacak kıvamda değiller. Çocuğun anne ve baba sevgisi ile yetişmesi çok önemlidir, ama bomboş bir ailede yetişmektense, daha parlak bir istikbal için, onun eğitim ve terbiyesi adına böyle bir yuvaya verilmesinde de bir mahzur olmasa gerek.
Çocuk eğitimi için anne ve babanın yetiştirilmesi de çok önemlidir. Baba babalığını, anne de anneliğini bilerek kendilerine düşen vazifeleri bihakkın yapmalıdırlar. Bir anne her hangi bir işte çalışıyor bile olsa, akşam eve geldiğinde çocuğuyla yakından ilgilenmeli ve ona anne şefkatini dolu dolu yaşatmalıdır. Anne ve baba şefkatinden mahrum çocuklar, içinde bulundukları toplumdan kopuk yaşar; hatta zamanla toplum düşmanı bile olabilirler.
Yeni Dünya Düzeni ve Konumumuz
Orta Asya ülkeleriyle kaynaşıp bütünleşmenin bütün yollarının araştırılması ve bu uğurda gerekli çalışmaların bir an önce yapılması gerekir. Aksi takdirde Allah’ın (celle celâluhu) bizim için takdir buyurduğu bir “kader birliği”ne karşı lakayt kalarak onu israf etmiş oluruz.
Biz bu ülkelerle beraber olsak da olmasak da, dış güçler bizi hep aynı çizgide mütalaa etmektedir. O hâlde bu güçler karşısında siyasî, iktisadî, idarî, kültürel beraberlikler tesis etmek, takip edilecek en akıllıca yol olsa gerek…
Milletimizin bu hususta büsbütün duyarsız olduğu söylenemez. O ülkelerde birtakım özel teşebbüsün vermiş olduğu hizmetler bugün yüzümüzü ağartmaktadır; yarın da ağartacaktır ama yine de atılan adımların çok az olduğu ve yavaş hareket edildiği kanaatindeyim.
Dünya çapında cereyan eden yeni bir tekevvün dönemini kendi tarihî dinamiklerimiz içinde değerlendirmemiz gerekir. Hâlihazırdaki durum, belli bir yere kadar kifayet etse de; onun birkaç yıl, olduğu yerde bırakılması, yarınlar için yetmez hâle gelmesi demektir. Dolayısıyla kurulacak olan yeni dünyada bizim de söz sahibi olmamız elzemdir. Bu hususta gaye, yeni dünyanın, bizim geliştireceğimiz ilim ve teknoloji üzerine bina edilmesi olmalıdır.. ve bu, bir hayal olarak da değerlendirilmemelidir. Kararlı ve azimli adımlarla yüründüğü an, –Allah’ın izniyle– bunun kısa bir zaman içinde gerçekleşebileceği kanaatindeyim. Bugün Türkiye’yi belli bir seviyede tutup, kurulacak olan yeni dünyada hisselerine ortak olmasını engellemek isteyen güçler vardır. Güneydoğu meselesinin ve ülke içinde meydana getirilen karışıklıkların perde arkasına dikkatle bakıldığında, bu güçlerin var olduğu görülecektir.
Şayet bugün süper güçler seviyesinde kükreyen aslan konumunda güçlü bir devletimiz olsaydı, bize güven besleyen ve adım adım bizi takip eden devletler, başka arayışlara girmeyecek ve Türkiye onlar için kuvvetli bir dayanak noktası olacaktı. Heyhat ki, henüz bunu kavrayacak seviyede, ne üzerine düşeni bilen bir idarecimiz, ne bir politikamız ne de plânımız var. Bu kadar yoklar arasında tek teselli ve ümit kaynağımız, her biri bir Ukbe b. Nafi gibi bu işin bayraktarlığını yapan havari ruhlu insanlardır. Cenâb-ı Hak’tan dilek ve ricamız, hiç olmazsa bunlar, ülfet ve ünsiyet girdabına kapılmadan, gönüllerindeki aşk ve iştiyakı devam ettirebilsinler…
Karizmatik Lider
Lider; üstün idrak, cesaret ve kararlılığıyla dünü-bugünü-yarını müşterek görebilen ve zaman-üstü, mekân-üstü hususiyetleri sayesinde çağıyla hesaplaşmasını bilen insandır.
Bazı kimseler, gerçek kimlikleri itibarıyla birer “çukur insan” konumunda olduklarından, vesayetlerinde büyüdükleri ve şuuraltlarında hep onlara takıldıkları lider konumundaki insanları, birer karizmatik şahsiyet zannedebilirler. Bu bana hep, Abraham Lincoln’un hürriyete kavuşturmasının ardından, yeniden efendilerinin yanına dönen köleleri hatırlatır.
Tarih boyunca şu ya da bu sebeple ön plâna çıkan veya çıkartılan insanları bahsettiğimiz çerçevede kabullenen insanlar hep var olmuştur. Meselâ, yakın tarih itibarıyla proletarya diktatörlüğü adına ümitler dağıtan birisi ortaya çıkmış, bahsini ettiğimiz türden bir kısım insanlar da âdeta bir peygamber zuhur etmiş gibi ona sarılmışlardır. Ne acıdır ki, sarıldıkları bu liderin (!) kendilerinin sonunu hazırlayan biri olduğunu çok sonra fark edebilmişlerdir. Evet, gerçek karizma sahibi insanlar, yukarıda da arz ettiğimiz gibi, kendi zamanını aşmış, büyük plân ve proje sahibi ufuk şahsiyetlerdir.. ve bunlar aynı zamanda, çağlarıyla hesaplaşma uzmanlarıdırlar.. hatta yer yer zıtlıkları bir arada yaşayan; meselâ hilimleriyle beraber, şiddetleri de olan, fakat bunları yerli yerinde kullanabilen birer denge insanıdırlar.
Hemen her kesimle kavga edip çevreleriyle uzlaşamayan kişiler asla lider olamaz ve toplumları idare edemezler. Çünkü bunların, en başta kendilerinin idare edilmeye ihtiyaçları vardır. Hatta biraz daha derince tetkik edildiği takdirde, bu tür insanların kendi ailelerini bile idare edemedikleri görülecektir.
Osmanlı tarihi, hakikî mânâda karizmatik liderler tarihidir. Hatta bana göre, Osmanlı padişah ve komutanlarının çoğu, karizmatik özelliklere sahip olan insanlardır. Meselâ; Baltacı Mehmed Paşa, kendisi baltacılıktan gelmiş, Enderun terbiyesi almış bir serdardır. Prut’ta Rusları sıkıştırdığı hengâmede, son bir darbe yapmadan evvel gece kendi adamları vasıtasıyla askerlerinin çadırlarını dinletir. Neticede askerlerden bazılarının sabahleyin kaçma plânları yaptığı haberini alır. Böylesine kritik bir atmosferde mukadder bir zaferi hezimete çevirmemek için, Ruslarla –yarı kazanılmış bir zafer diye tarif edebileceğimiz– çok akıllıca bir anlaşma yapar. Ama ne acıdır ki, Mustafa Müftüoğlu’nun ifadesiyle “Yalan Söyleyen Tarih”, seksen yaşındaki bu Osmanlı komutanını, Rus Kraliçesi Katerina ile buluşturmuş ve hakkında bizim gibi basit insanların bile tenezzül etmeyeceği bayağılıklar uydurmuştur. Böyle bir tarihi yazan da utansın, bunları okuyup hakikatini araştırmadan cedlerine sövenler de…
Evet, onlar, koca bir tarihe sığmayacak kadar büyük, karizmatik vasıflara sahip gerçek birer lider idiler. Bu millet, bir kere daha özlediği liderlerle buluştuğu an, tekrar eski ihtişamına kavuşacak ve şartlar ne olursa olsun, mutlaka çağıyla hesaplaşacaktır.
İslâm Sosyalizmi (!)
Sosyalizm; içtimaîleşme ameliyesini, güzel sanatlardan dine kadar hayatın her kademesine yaymayı amaçlayan bir sistemdir. Bu mânâda İslâm ile sosyalizm arasında hiçbir ilgi yoktur. Fakat İslâm’a bir sosyalizm ilave etmek isteyenler, bizim “içtimaî” dediğimiz yönü nazara vermek istiyorlarsa, elbette İslâm’ın da bir içtimaî yönü vardır. Çünkü İslâm, içtimaî bir dindir; akidevî, amelî ve ahlâkî çeşitli fakülteleri içinde içtimaîye de ciddî bir yer ve ağırlık vermiştir. Bazı İslâm yazarları, İslâm’daki içtimaî adaleti sosyalizm şeklinde anlamışlardır. Oysaki, içtimaîlik, İslâmî yapının temeli değil sadece bir yönüdür.
“Allah indinde hak din İslâm’dır.”5 Bu mesele malum ve müsellem bir hakikat iken, Marks’tan tevarüs edilmiş bir nazariyenin İslâm diye takdim edilmesi, İslâm adına büyük bir gaflet ve cehalettir.
- 5.Âl-i İmrân sûresi, 3/19.

