The Flashes - From the Risale-i Nur Collection

The Third Sort is this: Whenever those who work sincerely in this service become lax, they receive a compassionate slap. So coming to their senses, they take up their work again.	Üçüncü kısım: Şudur ki: Hizmette hâlisen çalışanlara fütur geldiği vakit, şefkatli bir tokat yerler, intibaha gelerek yine o hizmete girerler.
Incidents of this sort number more than a hundred. Out of only twenty, thirteen or fourteen received compassionate slaps, while six or seven received restraining slaps.	Bu kısmın hâdisatı, yüzden fazladır. Yalnız yirmi hâdiseden onüç ondördü şefkatli tokat yemişler, altı yedisi zecr tokatı görmüşler.
The First	Birincisi
This concerns this unfortunate Said: whenever I have flagged in my duties, and saying, “What is it to me?,” have become preoccupied with my own private affairs, I have received a slap.	Bu bîçare Saiddir. Her ne vakit hizmete fütur verir, “neme lâzım” deyip hususî nefsime ait işlerle meşgul olduğum zaman tokat yemişim.
I have formed the opinion that I received it due to my neglect. Because whatever my purpose was that deceived me and spurred me on, I received a slap that was the reverse of it.	Hem de kanaatım geliyor ki; ihmalimden tokat yedim. Çünki hangi maksadım beni iğfale sevketmiş ise, onun aksi ile tokat yerdim.
Then studying the compassionate slaps that my sincere friends have received, they were always the opposite of whatever their aim was – if they were neglectful – so that we have come to the conclusion that	Sair hâlis arkadaşlarımın da yedikleri şefkat tokatları, dikkat ede ede, benim gibi hangi maksad için ihmal etmişse, onun aksiyle şefkat tokatlarını yediklerinden kanaatımız gelmiş ki:
such incidents were wonders proceeding from service of the Qur’an.	O hâdiseler, hizmet-i Kur’aniyenin kerametindendir.
For example, as long as this unfortunate Said was busy teaching the truths of the Qur’an in Van at the time of the Shaykh Said events,* the suspicious government did not and could not interfere with me.	Meselâ: Bu bîçare Said, Van’da ders-i hakaik-i Kur’aniye ile meşgul olduğum miktarca Şeyh Said hâdisatı zamanında vesveseli hükûmet, hiçbir cihette bana ilişmedi ve ilişemedi.
*{Shaykh Said of Palu was the Naqshbandi shaikh who led the famous uprising in eastern Turkey against the Ankara government in early 1925. He was captured and sentenced to death in Diyarbakır, 29th June 1925. (Tr.)}
Then when I said “What is it to me?,” and thinking of myself withdrew into a ruined cave on Mount Erek in order to save my life in the hereafter, they arrested me for no reason and sent me into exile.	Vakta ki “neme lâzım” dedim, kendi nefsimi düşündüm. Âhiretimi kurtarmak için Erek Dağı’nda harabe mağara gibi bir yere çekildim. O vakit sebebsiz beni aldılar nefyettiler.
I was brought to Burdur. There, again as long as I was serving the Qur’an… at that time all the exiles were watched very closely and I was supposed to report to the police in person every evening, but I and my sincere students held ourselves to be exceptions.	Burdur’a getirildim. Orada yine hizmet-i Kur’aniyede bulunduğum miktarca, -o vakit menfîlere çok dikkat ediliyordu, her akşam isbat-ı vücud etmekle mükellef oldukları halde- ben ve hâlis talebelerim müstesna kaldık.
…	Ben hiçbir vakit isbat-ı vücuda gitmedim, hükûmeti tanımadım.
The Governor there complained to Fevzi Pasha* when he visited but Fevzi Pasha replied: *{This refers to Marshal Fevzi Çakmak, Chief of General Staff of the Turkish army. (Tr.)}	Oranın valisi, oraya gelen Fevzi Paşa’ya şikâyet etmiş. Fevzi Paşa demiş:
“Don’t interfere with him! Treat him with respect!” What made him say that was the sacred nature of service of the Qur’an.	“Ona ilişmeyiniz, hürmet ediniz!” Bu sözü ona söylettiren, hizmet-i Kur’aniyenin kudsiyetidir.
Yet whenever I was overcome by the idea of saving myself and thought only of my life in the hereafter	Ne vakit nefsimi kurtarmak, yalnız âhiretimi düşünmek fikri bana galebe etti.
and there was a temporary slackening in my serving the Qur’an, I received a slap contrary to my intentions.	Hizmet-i Kur’aniyede muvakkat fütur geldi; aks-i maksadımla tokat yedim.
That is to say, I was sent from one place of exile to another. I was sent to Isparta.	Yâni, bir menfadan diğerine (Isparta’ya) gönderildim.
In Isparta I took up my duties again. After twenty days, a number of cowardly people said by way of a warning:	Isparta’da yine hizmet başına geçtim. Yirmi gün geçtikten sonra bazı korkak insanların ihtarlarıyla:
“Perhaps the government won’t look kindly on this situation. It would be better if you go a bit cautiously.”	“Belki bu vaziyeti hükûmet hoş görmeyecek, bir parça teenni etsen, daha iyi olur.” dediler.
Again the idea of thinking only of myself took hold of me, and I said: “Don’t let anyone come!”	Bende tekrar yalnız kendimi düşünmek hâtırası kuvvet buldu. “Aman halklar gelmesin” dedim.
And I was taken from that place of exile and sent to a third, to Barla.	Yine o menfadan dahi üçüncü nefy olarak Barla’ya verildim.
And in Barla whenever a slackness has come over me and the idea of thinking of myself alone has gripped me, one of these serpents and two-faced hypocrites from among ‘the worldly’* has been set to pester me.	Barla’da ne vakit bana fütur gelmiş ise, yalnız kendimi düşünmek hâtırası kuvvet bulmuş ise, bu ehl-i dünyanın yılanlarından, münafıklarından birisi bana musallat olmuş.
*{‘The worldly’ (ehl-i dünya): those whose view is restricted to the life of this world, and who disregard the hereafter, or those who sell religion for this world. (Tr.)}
During this eight years eighty such incidents have befallen me; I could recount them, but am cutting them short so as not to bore people.	Bu sekiz senede seksen hâdiseyi, kendi başımdan geçtiği için hikâye edebilirim. Usandırmamak için kısa kesiyorum.
My brothers! I have described some of the compassionate slaps I have received,	Ey kardeşlerim! Başıma gelen şefkat tokatlarını söyledim.
now if you will permit it and forgive me, I shall relate some that have befallen you. Don’t be offended.	Sizlerin de başınıza gelen şefkat tokatlarını, izin verseniz ve helâl etseniz söyliyeceğim. Gücenmeyiniz.
If anyone is offended, I will not put his name.	Gücenen olursa ismini tasrih etmiyeceğim.
The Second	İkincisi
My true brother and first and most superior and self-sacrificing student, Abdülmecid, had a fine house in Van. He was well-off and he was a teacher.	Öz kardeşim ve en birinci ve yüksek ve fedakâr bir talebem olan Abdülmecid’in Van’da güzel bir evi vardı. İdaresi yerinde, hem muallim idi.
Following his own ideas, he did not join those who were attempting to send me to the border region against my wishes, which was a place more in need of Qur’anic service, and as though for my benefit, did not vote for it.	Hizmet-i Kur’aniyenin daha revaçlı bir yeri olan hududa gitmekliğim için arzumun hilafına olarak teşebbüs edenlere, içtihadınca güya menfaatim için iştirak etmedi, re’y vermedi.
As though, if I had gone there, my service of the Qur’an would not have been apolitical or sincere, and they would have expelled him from Van – so he did not take part.	Güya ben hududa gitseydim, hem hizmet-i Kur’aniye siyasetsiz, safi olmayacak, hem onu Van’dan çıkaracak idiler diye iştirak etmedi.
But he received a compassionate slap contrary to his intentions, for he had to leave both Van, and his beautiful house, and his native region; he was compelled to go to Ergani.	Maksadının aksiyle şefkatli bir tokat yedi. Hem Van’dan, hem o güzel evinden, hem memleketinden ayrıldı; Ergani’ye gitmeye mecbur kaldı.
The Third	Üçüncüsü
Hulûsi Bey was crucial to our service of the Qur’an.	Hizmet-i Kur’aniyenin pek mühim bir âzâsı olan Hulûsî Bey,
There were a number of things when he returned to his native region from Eğridir that would have afforded him much enjoyment and worldly happiness,	Eğirdir’den memlekete gittiği vakit, saadet-i dünyeviyeyi tam zevkettirecek ve temin edecek esbab bulunduğundan,
perhaps causing him to become slack in his service of the Qur’an, which pertains solely to the hereafter.	bir derece sırf uhrevî olan hizmet-i Kur’aniyede fütura yüz göstermeğe dair esbab hazırlandı.
For he was reunited with his parents, whom he had not seen for a long time, and he was back home,	Çünki hem çoktan görmediği peder ve validesine kavuştu, hem vatanını gördü,
and because he had returned there with rank and honour, the world was smiling on him and appeared good.	hem şerefli, rütbeli bir surette gittiği için dünya ona güldü, güzel göründü.
However, for those employed in serving the Qur’an, either the world must be vexed with them, or they must be vexed at the world, so that they can perform that service sincerely and earnestly.	Halbuki hizmet-i Kur’aniyede bulunana; ya dünya ona küsmeli veya o dünyaya küsmeli. Tâ ihlâs ile, ciddiyet ile hizmet-i Kur’aniyede bulunsun.
Hulûsi’s heart was certainly unshakeable, but his situation drove him to slackness and he received a slap from divine compassion.	İşte Hulûsî’nin kalbi çendan lâyetezelzel idi. Fakat bu vaziyet onu fütura sevkettiğinden şefkatli tokat yedi.
For one or two years a number of dissemblers were set to pester him, which drove away all his worldly pleasure.	Tam bir iki sene bazı münafıklar ona musallat oldular. Dünyanın lezzetini de kaçırdılar.
They made both the world vexed at him, and him vexed at the world.	Hem dünyayı ondan, hem onu dünyadan küstürdüler.
So in the true meaning of the word he embraced his duty earnestly.	O vakit vazife-i maneviyesindeki ciddiyete tam mânâsiyle sarıldı.
The Fourth	Dördüncüsü
This is Muhâjir Hâfız Ahmed. He himself said the following:	Muhacir Hâfız Ahmed’dir. O kendisi söylüyor:
“Yes, I confess that I made a mistake when interpretating the question of my life in the hereafter and its connection with my service of the Qur’an.	“Evet ben itiraf ediyorum ki: Hizmet-i Kur’aniyede âhiretim nokta-i nazarında içtihadımda hata ettim.
I had a wish that would cause me to be lax in my service, and I received a blow that was compassionate, but also severe and was atonement.	Hizmete fütur verecek bir arzuda bulundum. Şefkatli, fakat şiddetli ve keffaretli bir tokat yedim.
It was like this: my Master (Ustad) was not in favour of the new measures.* My mosque was next to his house and the Three Months** were drawing close.	Şöyle ki: Üstadım yeni îcadlara (*) tarafdar olmadığı için -benim câmiim onun komşusudur; şuhur-u selâse geliyor,
{That is, innovations opposed to the marks of Islam, like the Turkish call to prayer.} *{Şuhûr-u selâse (Ar. al-Shuhur al-Thalatha): The three holy months of Rajab, Sha‘ban, and Ramadan. (Tr.)}	{(*) Yâni: Türkçe ezan gibi, Şeâir-i İslâmiyeye muhâlif bid’atlardır.}
If I had abandoned my mosque, both I would have forfeited much reward, and the district would have grown accustomed to not praying.	câmiimi terketsem hem ben çok sevab kaybediyorum, hem mahalle namazsızlığa alışacak.
If I had not carried out the new practices, I would have been barred.	Yeni usûl yapmazsam menedileceğim.
So according to my interpretation I wanted my Master, whom I loved more than my life, to temporarily move to another village.	İşte bu içtihada göre- ruhum kadar sevdiğim Üstadımın muvakkaten başka bir köye gitmesini arzu ettim.
I did not know that if he moved, or went to another region, it would cause a temporary lapse in my service of the Qur’an.	Bilmedim ki, o yerini değiştirse, başka bir memlekete gitse, hizmet-i Kur’aniyeye muvakkaten fütur gelir.
Just at that juncture I received a blow.	Tam o sıralarda ben tokat yedim.
It was compassionate but so awesome that three months later I still have not regained my senses.	Şefkatli, fakat öyle dehşetli bir tokat yedim ki, üç aydır daha aklım başıma gelmedi.
However, praise be to God, according to what my Master says, it was imparted to him that we may hope from divine mercy that each minute of the calamity is equivalent to a day’s worship.	Fakat lillahilhamd, Üstadımın kat’î ihbarıyla, ona ihtar edilmiş ki; o musîbetin her dakikası, bir gün ibadet hükmünde olduğunu Rahmet-i İlâhiyyeden ümidvâr olabiliriz.
For the mistake was not due to enmity; the wish occurred to me only because I was thinking of my life in the hereafter.”	Çünki o hata, bir garaza binaen değildi. Sırf âhiretimi düşünmek noktasında o arzu geldi.”
The Fifth	Beşincisi
This is Hakkı Efendi. Since he is not here now, I am deputizing for him as I did for Hulûsi Bey, and say this:	Hakkı Efendi’dir. Şimdi burada olmadığı için, Hulusi’ye vekâlet ettiğim gibi, ona da vekâleten derim ki:
while Hakkı Efendi was carrying out to the letter his duties as student, an immoral Kaymakam* came to the district. *{The head official of a district (Tr.)}	Hakkı Efendi talebelik vazifesini hakkıyla îfa ederken, ahlâksız bir kaymakam geldi.
So he hid what he had written so that harm should come neither to his Master, nor to himself.	Hem Üstadına, hem de kendine zarar gelmemek için, yazdıklarını sakladı.
He temporarily gave up his service of the Risale-i Nur.	Muvakkaten hizmet-i Nuriyeyi terketti.
Suddenly, a court case was opened against him, which was a sort of slap dealt by divine compassion. He was going to have to pay a fine of a thousand liras.	Birden bir şefkat tokadı mânâsında bin lirayı vermeye mükellef olacak bir dâvâ başına açıldı.
He was subject to the threat for a year, until he came here and we met, and on his return he again took up his service of the Qur’an and the duties of being a Risale-i Nur student.	Bir sene o tehdid altında kaldı. Tâ geldi, burada görüştük, avdetinde hizmet-i Kur’aniyeye talebelik vazifesine girdi.
Then the compassionate slap’s sentence was lifted, and he was acquitted.	Şefkat tokadının hükmü kalktı, tebrie etti.
Later a further duty commenced for the students, which concerned the writing out of the Qur’an in a new way.*	Sonra Kur’anı yeni bir tarzda (Haşiye) yazmak hususunda talebelere bir vazife açıldı.
*{This refers to its being written so as to show the miracle of the ‘coincidences’.}	{(Haşiye): Tevâfuk mu’cizesini gösterir bir surette demektir.}
A section was given to Hakkı Efendi. He embarked on it enthusiastically and wrote out a thirtieth part of the Qur’an.	Hakkı Efendi’ye de hisse verildi. Elhak o, hissesine sahib çıktı. Bir cüz’ü güzel yazdı,
But because of his straitened circumstances he felt compelled to secretly undertake someone’s defence in a court case.	fakat derd-i maişet zaruretiyle kendini mecbur bilip gizli dâvâ vekâletine teşebbüs etti.
He suddenly received another compassionate slap. He broke the finger he used to hold his pen with.	Birden bir şefkat tokatı daha yedi. Kalemi tutan parmağı, muvakkaten kırıldı.
It was as though warning him: “This finger won’t write out both a lawyer’s case and the Qur’an!”	Bu parmakla hem dâvâ vekaleti yapmak, hem Kur’anı yazmak olmayacak diye, lisan-ı mânâ ile ihtar edildi.
We were astonished at his finger because we did not know about his taking on the case.	Dâvâ vekâletine teşebbüsünü bilmediğimiz için parmağına hayret ediyorduk.
Then it was understood that the sacred, pure service of the Qur’an did not want to involve the fingers which were particular to it in other work.	Sonra anlaşıldı ki: Kudsî, sâfi hizmet-i Kur’aniye, gâyet temiz kendine mahsus parmakları başka işe karıştırmak istemiyor.
Anyway I know Hulûsi Bey like I know myself and spoke in his place, and Hakkı Bey is just the same.	Her ne ise… Hulûsi Bey’i kendim gibi bildim, ona bedel konuştum. Hakkı Efendi de aynen onun gibidir.
If he does not like my acting as his proxy, he can write about his slap himself!	Eğer benim vekâletime razı olmazsa, kendi tokatını kendi yazsın.
The Sixth	Altıncısı
This is Bekir Efendi.* He is not here at present, so in the same way that I deputized for my brother Abdülmecid, relying on his confidence *{Bekir Dikmen 1898-1954. He was a merchant of Barla. (Tr.)}	Bekir Efendi’dir. Şimdi hâzır olmadığı için; ben, kardeşim Abdülmecid’e vekâlet ettiğim gibi, onun itimad ve sadakatine itimadım
and loyalty and what all my close friends like ﬁamlı Hafız and Süleyman Efendi say and know, I say this:	ve Şamlı Hâfız ve Süleyman Efendi gibi bütün has dostlarımın hükümlerine (bildiklerine) istinaden diyorum ki:
Bekir Efendi had the Tenth Word printed. Then we sent him the Twent y-Fifth Word, about the Qur’an’s Miraculousness, to print before the new letters were introduced.*	Bekir Efendi, Onuncu Söz’ü tab’etti. İ’caz-ı Kur’ana dair Yirmibeşinci Söz’ü yeni huruf çıkmadan tab’etmek için ona gönderdik.
*{That is, the introduction of the Latin alphabet at the end of 1928. (Tr.)}
We also wrote that we would send him the printing costs, as we sent him the costs of printing the Tenth Word.	Onuncu Söz’ün matbaa fiatını gönderdiğimiz gibi, onu da göndereceğiz diye yazdık.
But thinking of my poverty and seeing that the printing costs would be around four hundred liras, Bekir Efendi thought to himself:	Bekir Efendi, benim fakr-ı hâlimi düşünüp matbaa fiatı dörtyüz banknot kadar olduğunu mülâhaza ederek ve kendi kesesinden vermek,
“Perhaps the Hoja won’t be pleased if I pay it out of my own pocket,” and his soul deceived him. It was not printed and caused considerable harm to our service of the Qur’an.	belki Hoca razı olmaz diye onun nefsi onu aldattı. Tab’edilmedi. Hizmet-i Kur’aniyeye mühim bir zarar oldu.
Two months later nine hundred liras of his were stolen and he received a compassionate but severe blow.	İki ay sonra dokuzyüz lira hırsızların eline geçti. Şefkatli ve şiddetli bir tokat yedi.
God willing, the lost nine hundred liras was like a sort of almsgiving.	İnşâallah ziyaa giden dokuzyüz lira, sadaka hükmüne geçti.
The Seventh	Yedincisi
This is Şamlı Hafız Tevfik.* He himself says: “Yes, I confess that because of some things I did unknowingly and in error that would have caused harm to our service of the Qur’an, I received two compassionate slaps.	Şamlı Hâfız Tevfik’tir. O kendisi diyor: Evet itiraf ediyorum ki: Ben bilmeyerek ve yanlış düşünerek, hizmet-i Kur’aniyede fütur verecek harekâtım sebebiyle iki şefkatli tokat yedim.
*{Tevfik Göksu, 1887-1965, was Bediuzzaman’s student and scribe in Barla, and was imprisoned together with him in Eskişehir and Denizli. He saw Bediuzzaman in Damascus in 1911, where his father was serving in the army, hence his name Şamlı. (Tr.)}
I have no doubt that they were the result of that.	Şübhem kalmadı ki, bu tokat o cihetten geldi.
The First: All praise be to God, I was endowed with handwriting of the Arabic script which is to a degree suitable for writing the Qur’an.	Birincisi: Lillahil hamd, benim hatt-ı arabiyem Kur’ana bir derece uygun bir tarzda ihsan edilmişti.
My Master first of all assigned me three thirtieth parts of the Qur’an to write out, and divided the rest among the others.	Üstadım en evvel üç cüz’ bana yazdırmakla sair arkadaşlarıma taksim etti.
Desire to write out the Qur’an destroyed my wish to perform the service of writing out the rough and final drafts of the parts of the Risale-i Nur.	Kur’an yazmak iştiyakı, Risalelerin tebyiz ve tesvîdindeki hizmetime arzumu kırdı.
I even had the conceited idea of wanting to surpass the others who did not know how to write the Arabic script properly.	Hem arabî hattı bulunmayan sair arkadaşlara tefevvuk edeceğim diye gururkârane bir tavırda bulundum.
I had even said arrogantly when my Master told me as a precaution about the writing that it was for him: “I know this. I don’t need to learn it.”	Hatta Üstadım yazıya ait bir tedbir bana söylediği vakit, “Bu iş bana aittir” o vakit dedim; “Ben bunu biliyorum, ders almaya ihtiyacım yoktur” gibi mağrurane söyledim.
I received an extraordinary and unimaginable slap because of this mistake: what I wrote was not even as good as that of a brother (Husrev) who knew the least about writing the Arabic script.	İşte bu hatama göre fevkalâde hiç hatıra gelmeyen bir tokat yedim. En az arabî hattı olan bir kardeşime (Hüsrev’e) yetişemedim.
We were all astonished. And we have understood now that it was a slap.	Bizler bütün hayret ettik. Şimdi anladık ki; o bir tokattır.
The Second: I confess that two of my attitudes were damaging for the complete sincerity necessary for service to the Qur’an, which has to be purely for God’s sake, and I received a severe blow.	İkincisi: Ben itiraf ediyorum ki: Hizmet-i Kur’aniyedeki kemal-i ihlâs ve sırf livechillah için hizmeti, iki vaziyetim ihlâl ediyordu. Şiddetli bir tokat yedim.
For I am like a stranger in the region, and foreign.	Çünki: Ben bu memlekette garib hükmündeyim, garibim.
Also – but I should not complain – since I did not observe frugality and contentment, important rules of my Master, I suffer from poverty.	Hem şekva olmasın, Üstadımın en mühim bir düsturu olan iktisada ve kanaata riayet etmediğimden fakr-ı hâle maruzum.
I am compelled to mix with selfish and arrogant people, and so, may God forgive it, I was forced to be generous in hypocritical and sycophantic manner.	Hodbin, mağrur insanlarla ihtilâta mecbur olduğumdan -Cenab-ı Hak afvetsin- mürüvvetkârane bir surette riyaya ve tabasbusa da mecbur oluyordum.
My Master frequently warned, reminded, and scolded me, but unfortunately I could not stop myself.	Üstadım çok defa beni ikâz ve ihtar ve tekdir ediyordu. Maatteessüf kendimi kurtaramıyordum.
On the one hand satans from among jinn and men were profiting from this situation of mine which was opposed to the spirit of service of the All-Wise Qur’an, and on the other it caused a coldness and slackness in our service.	Halbuki Kur’an-ı Hakîm’in ruh-u hizmetine zıd olan bu vaziyetimden şeytan-ı cinî ve insî istifade etmekle beraber hizmetimize de bir soğukluk, bir fütur veriyordu.
“In the face of this fault of mine, I received a severe, but God willing compassionate, blow.	İşte ben bu kusuruma karşı şiddetli, fakat inşâallah şefkatli bir tokat yedim.
I have no doubt that it happened in consequence of that fault. The blow was this:	Şübhemiz kalmadı ki; bu tokat, o kusura binaen gelmiş. O tokat da şudur:
Although for eight years I have had both close relations with my Master and been his writer of rough drafts and final drafts, for around eight months, I had been unable to benefit from the Risale-i Nur.	Sekiz senedir ben, Üstadımın hem muhatabı, hem müsevvidi, hem mübeyyizi olduğum halde, sekiz ay kadar nurlardan istifade edemedim.
We were astonished at this situation. Both I and my Master sought the reason, wondering why it was thus.	Bu hâle hayret ettik. Ben de ve Üstadım da “Bu neden böyle oluyor?” diye esbab arıyorduk.
Now we feel certain that those truths of the Qur’an are light and luminous, and cannot unite with the darkness of artificiality, flattery, and abasement.	Şimdi kat’î kanaatımız geldi ki: O hakaik-i Kur’aniye nurdur, ziyadır. Tasannu, temelluk, tezellül zulmetleriyle birleşemiyor.
So the meaning of those truths’ lights were drawing away from me, appearing foreign to me and as strangers.	Onun için bu nurların hakikatlarının meali, benden uzaklaşıyor tarzında bulunarak, bana yabanî görünüyor, yabanî kalıyordu.
I beseech Almighty God that He will grant me sincerity worthy of such service,	Cenab-ı Hak’tan niyaz ediyorum ki: Bundan sonra Cenab-ı Hak bana o hizmete lâyık ihlâs ihsan etsin,
and save me from hypocrisy and artificiality towards ‘the worldly.’ I request of firstly my Master and all my brothers that they pray for me. The most faulty, Şamlı Hafız Tevfik	ehl-i dünyaya tasannu’ ve riyadan kurtarsın. Başta Üstadım olarak, kardeşlerimden dua rica ediyorum. Pür-kusur Şamlı Hâfız Tevfik
The Eighth	Sekizincisi
This is Seyrani. Like Husrev, he was one of my students who was enthusiastic about the Risale-i Nur and had a good understanding of it.	Seyranî’dir. Bu zat, Hüsrev gibi Nur’a müştak ve dirayetli bir talebemdi.
I consulted my students in Isparta about the ‘coincidences,’ which are a key to the mysteries of the Qur’an and to the science of jafr.	Esrâr-ı Kur’aniyenin bir anahtarı ve ilm-i cifrin mühim bir miftahı olan tevâfukata dair Isparta’daki talebelerin fikirlerini istimzaç ettim.
They responded and took part eagerly,	Ondan başkaları, kemal-i şevk ile iştirak ettiler.
but because Seyrani had other ideas and points of interest, he did not respond,	O zat başka bir fikirde ve başka bir merakta bulunduğu için, iştirak etmemekle beraber,
and in addition wanted me to give up the truth I knew to be certain.	beni de kat’î bildiğim hakikattan vazgeçirmek istedi.
He wrote me a letter that upset me considerably. I said: “Alas! I have lost this student.”	Cidden bana dokunmuş bir mektub yazdı. Eyvah dedim, bu talebemi kaybettim!
Certainly I wanted to enlighten his ideas, but a further meaning confused matters.	Çendan fikrini tenvir etmek istedim. Başka bir mânâ daha karıştı.
He received a blow from divine compassion: he remained for nearly a year in a place of seclusion (that is, in prison).	Bir şefkat tokadını yedi. Bir seneye karib bir halvethânede (yâni hapiste) bekledi.
The Ninth	Dokuzuncusu
This is the Hâfız Zühtü the Elder. At a time he was as though supervising the Risale-i Nur students in Ağrus,	Büyük Hâfız Zühdü’dür. Bu zat, Ağrus’taki Nur talebelerinin başında nâzırları hükmünde olduğu bir zaman,
not considering the students’ spiritual honour to be sufficient – although they had made it their way to follow the practices of the Prophet (UWBP) and avoid innovations	Sünnet-i Seniyyeye ittiba ve bid’alardan içtinabı meslek ittihaz eden talebelerin mânevî şerefini kâfi görmeyerek
– he took it on himself to teach a serious innovation in the hope of increasing his standing in the eyes of ‘the worldly.’	ve ehl-i dünyanın nazarında bir mevki kazanmak emeliyle mühim bir bid’anın muallimliğini deruhde etti.
He perpetrated an error that was diametrically opposed to our way. He received an awesome slap from divine compassion.	Tamamıyla mesleğimize zıd bir hata işledi. Pek müdhiş bir şefkat tokadını yedi.
An incident occurred that completely destroyed his family’s honour.	Hanedanının şerefini zîr ü zeber edecek bir hâdiseye maruz kaldı.
Unfortunately, Hâfız Zühtü the Younger was also affected by the grievous incident although he was not deserving of any slap.	Fakat maatteessüf Küçük Hâfız Zühdü, hiç tokada istihkakı yokken, o elîm hâdise ona da temas etti.
But God willing it will act as a beneficial surgical operation delivering his heart from worldly attachment and making it over totally to the Qur’an.	Belki inşâallah o hâdise, onun kalbini dünyadan kurtarıp tamamıyla Kur’ana vermek için bir ameliyat-ı cerrahiye-i nâfia hükmüne geçer.
The Tenth	Onuncusu
This is someone called Hâfız Ahmed (May God have mercy on him).	Hâfız Ahmed (R.H.) namında bir adamdır.
For two or three years he wrote out the treatises in encouraging fashion and he benefited from them.	Bu zat, Risalelerin yazmasında iki üç sene teşvikkârane bir surette bulunuyordu ve istifade ediyordu.
Then ‘the worldly’ took advantage of a weak trait in his character. His enthusiam was dampened. He had relations with ‘the worldly,’	Sonra ehl-i dünya, zaîf bir damarından istifade etti. O şevk zedelendi. Ehl-i dünyaya temas etti.
perhaps so that he would avoid being harmed by them and have some say with them, and win some sort of position, and make his scant livelihood more plentiful.	Belki o cihetle ehl-i dünyanın zararını görmesin, hem onlara sözünü geçirsin ve bir nevi mevki kazansın ve dar olan mâişetine bir sühûlet olsun.
But in return for the slackness and harm that was thus caused to his service of the Qur’an, he received two blows.	İşte hizmet-i Kur’aniyeye o suretle o yüzden gelen fütur ve zarara mukabil iki tokat yedi.
One was that he had to support five more people with his scant means, and his situation became truly wretched.	Biri; dar mâişetiyle beraber beş nüfus daha ilâve edildi, perişaniyeti ehemmiyet kesbetti.
The second slap: as someone who was sensitive in regard to honour and self-respect and could not brook anyone’s criticism or objections,	İkinci tokat: Şeref ve haysiyet noktasında hassas ve hatta bir tek adamın tenkid ve itirazını çekemeyen o zat,
he was unknowingly used as a shield by some cunning people in such a way that his honour was sullied.	bilmiyerek bazı dessas insanlar onu öyle bir surette kendilerine perde ettiler ki, şerefi zîr ü zeber oldu,
Ninety per cent of his honour was destroyed and ninety per cent of people were turned against him.	yüzde doksanını kaybetti ve yüzde doksan adamı aleyhine çevirdi. Her ne ise…
May God forgive him! God willing, he will come to his senses and return in part to his duty.	Allah affetsin, belki inşâallah bundan intibaha gelir, yine kısmen vazifesine döner.
The Eleventh	Onbirincisi
This was not written since perhaps he would not agree.	Belki rızası yok diye yazılmadı.
The Twelfth	Onikincisi
This is the teacher, Galib (May God have mercy on him). Yes, he performed great services loyally and appreciatively in writing out final drafts of the treatises, displaying no weakness in the face of any difficulties.	Muallim Galib’dir (R.H.). Evet bu zat, sâdıkane ve takdirkârane, Risalelerin tebyîzinde çok hizmet etti ve hiçbir müşkilât karşısında zaaf göstermedi.
Most days he would come, and listening eagerly, copy them down. Then in return for a fee of thirty liras he had the whole of The Words and Letters written out.	Ekser günlerde geliyordu, kemal-i şevk ile dinliyordu ve istinsah ediyordu. Sonra kendine, otuz lira ücret mukabilinde umum Sözler’i ve Mektubat’ı yazdırdı.
His aim was to distribute them in his native region and to enlighten the people there.	Onun maksadı, memleketinde neşretmek ve hem hemşehrilerini tenvir etmek idi.
But due to certain ideas, he did not distribute the treatises as he had envisaged and left them in their box.	Sonra bazı düşünceler neticesinde Risaleleri tasavvur ettiği gibi neşretmedi, sandığa bıraktı.
Suddenly a grievous event occurred due to which he suffered distress for a year.	Birden elîm bir hâdise yüzünden bir sene gam ve gussa çekti.
He gained numerous unjust, tyrannical enemies in place of a handful of official enemies who would have been inimical just because he had distributed the treatises, and lost some of his friends.	Risalelerin neşri ile ona adavet edecek resmî birkaç düşmanlara bedel, zâlim insafsız çok düşmanları buldu; bir kısım dostlarını kaybetti.
The Thirteenth	Onüçüncüsü
This is Hâfız Halid* (May God grant him mercy). He said:	Hâfız Hâlid’dir (R.H.). Kendisi der:
*{A teacher by profession, Hafız Halid Tekin was a native of Barla. He was one of Bediuzzaman’s close students there, also acting as his scribe. (Tr.)}	…
“Yes, I confess that I was feverishly engaged in writing out rough drafts of the works my Master disseminated in serving the Qur’an, when the post of imam in a mosque in our quarter became available.	“Evet itiraf ediyorum, Üstadımın hizmet-i Kur’aniyede neşrettiği âsârın tesvidinde hararetli bir surette bulunduğum zaman mahallemizde bir câmi imamlığı vardı.
With the intention of dressing once again in my former robe and wearing the turban, I temporarily neglected my service and avoided doing it.	Eski kisve-i ilmiyemi, sarığı bağlamak niyetiyle muvakkaten o hizmete fütur verip, bilmeyerek çekildim.
I received a compassionate slap contrary to my intentions.	Maksadımın aksiyle şefkatli bir tokat yedim.
Although for eight or nine months I acted as imam, extraordinarily I was unable to wear the turban, despite the repeated promises of the Mufti.	Sekiz-dokuz ay imamlık ettiğim halde, müftünün çok va’dlerine rağmen, fevkalâde bir surette sarığı saramadım.
I have no doubt that this compassionate slap was the result of my error.	Şübhemiz kalmadı ki, o kusurdan bu şefkatli tokat geldi.
I was both someone addressed by my Master, and was his scribe of rough drafts.	Ben Üstadımın hem bir muhatabı, hem bir müsevvidi idim.
He suffered difficulties due to my neglect. In any event…	Benim çekilmem ile tesvid hususunda sıkıntı çekmişti.
Still, thanks be to God, we realized my error and understood just how sacred this service is.	Her ne ise… Yine şükür ki: Kusurumuzu anladık ve bu hizmetin de ne kadar kudsî olduğunu bildik
We were confident that we had behind us a Master like a protecting angel, like Shah Geylani.The weakest of God’s servants, Hâfız Halid	ve Şah-ı Geylânî gibi arkamızda melek-i sıyanet gibi bir Üstad bulunduğuna itimad ettik. Ez’af-ül ibâd Hâfız Hâlid
The Fourteenth	Ondördüncüsü
This consists of the three small slaps the three Mustafa’s received.	Üç Mustafa’nın küçücük “üç tokat” yemeleridir.
The First: For eight years Mustafa Çavuş (May God grant him mercy) attended to our small private mosque, and saw to its stove, paraffin, and even the matches.	Birincisi: Mustafa Çavuş (R.H.) sekiz senedir bizim hususî küçük câmie, hem sobasına, hem gazyağına, hem kibritine kadar hizmet ediyordu.
I learnt later that for the eight years he provided for the paraffin and matches out of his own pocket.	Hatta gazyağını ve kibritini sekiz senedir kendi kesesinden sarfettiğini sonra öğrendik.
On the night before Friday in particular he would join the congregation as long as there was no other essential matter to attend to.	Cemaate, hususan Cuma gecelerinde gâyet zarurî bir iş olmayınca geri kalmıyordu.
Then, taking advantage of his ingenuousness, ‘the worldly’ said to him:	Sonra ehl-i dünya onun safvet-i kalbinden istifade ederek dediler ki:
“They are going to interfere in Hâfız’s – one of the scribes of the Words – wearing a turban.	“Sözler’in bir kâtibi olan Hâfız’ın sarığına ilişecekler.
He should also temporarily stop making the call to prayer secretly. You tell the scribe to take off his turban before they remove it by force.”	Hem gizli ezan, muvakkaten terkedilsin. Sen kâtibe söyle, cebir görmeden evvel sarığı çıkarsın.”
They did not know that it was extremely difficult for someone with a lofty spirit like Mustafa Çavuş to tell someone else employed in service of the Qur’an to remove his turban. But he told him what they had said.	O bilmiyordu ki: Hizmet-i Kur’aniyede bulunan birisinin sarığını çıkarmağa dair sözü tebliğ etmek, Mustafa Çavuş gibi yüksek ruhlulara pek ağırdır. Onların sözlerini tebliğ etmiş.
That night I dreamt that Mustafa Çavuş came to my room with dirty hands behind the Kaymakam.	O gece rü’yada ben görüyordum ki: Mustafa Çavuş’un elleri kirli, kaymakam arkasında olarak odama geldi.
I asked him the following day: “Mustafa Çavuş, who did you see today?	İkinci gün ona dedim: Mustafa Çavuş, sen bugün kim ile görüştün?
I dreamt of you with dirty hands behind the Kaymakam.”	Seni elin mülevves bir surette kaymakamın arkasında gördüm.
He replied: “Alas! The village headman told me to ‘tell the scribe.’ I didn’t know what was behind it.”	Dedi: “Eyvah! Bana böyle bir söz, muhtar söyledi, kâtibe söyle. Ben arkasında ne olduğunu bilmedim.”
Also, that same day he brought almost an okka* of paraffin to the mosque.*{An okka was the equivalent of 2.9 lbs. (Tr.)}	Hem aynı günde bir okkaya yakın gazyağını câmiye getirmiş.
In a way he had never done before, he left the door open and a kitten entered.	Hiç vuku bulmayan, o gün kapı açık kalmış, bir keçi yavrusu içeriye girmiş,
Then a big man came, and supposing the paraffin in the ewer to be water, sprinkled it all around the mosque, in order to clean it and the mess left by the kitten on the prayer-mat.	büyük bir adam gelmiş, keçi yavrusunun seccademe yakın bıraktığı müzahrefatı yıkamak için, ibrikteki gazyağını su zannedip bütün o gazyağını temizlik yapıyorum diye câminin her tarafına serpmiş.
It is extraordinary that he did not smell the paraffin. That is to say, the mosque did not allow the man to smell it, in order to tell Mustafa Çavuş through the tongue of disposition:	Acaibdir ki, kokusunu duymamış. Demek o mescid lisan-ı hâl ile Mustafa Çavuş’a diyor:
“We don’t need your paraffin. I haven’t accepted it because of the mistake you made.”	“Senin gazyağın bize lâzım değil. Ettiğin hata için gazyağını kabul etmedim.” diye işaret vermek için o adama koku işittirilmedi.
That week on the eve of Friday and other important prayers, even, he was unable to join the congregation, although he tried to.	Hatta o hafta içinde Cuma gecesinde ve birkaç mühim namazda, o kadar çalıştığı halde cemaate yetişemiyordu.
Then he repented earnestly and asked forgiveness, and he regained his purity of heart.	Sonra ciddî bir nedamet, bir istiğfar ettikten sonra safvet-i asliyesini buldu.
The Second Mustafa’s: These are my worthy, hard-working, and important student Mustafa from Kuleönü, and his most loyal, self-sacrificing friend, Hâfız Mustafa (May God grant him mercy).	İkinci Mustafalar: Kuleönündeki kıymetdar, çalışkan mühim bir talebem olan Mustafa ile, onun çok sâdık ve fedakâr arkadaşı Hâfız Mustafa’dır. (R.H.)
After the religious festival I sent word telling them not to come lest ‘the worldly’ bother us and discourage us in our service of the Qur’an,	Ben bayramdan sonra, ehl-i dünya bize sıkıntı verip hizmet-i Kur’aniyeye fütur vermemek için şimdilik gelmesinler, diye haber göndermiştim.
but if they had to come, they should come singly. Then one night, three of them came all together.	Şayet gelecek olurlarsa birer birer gelsinler. Halbuki bunlar üç adam birden, bir gece geldiler.
They intended to leave before dawn. In a way that had never happened before, neither Mustafa Çavuş, nor Süleyman Efendi, nor myself, nor themselves, had thought of taking any clear precautions; we were made to forget to do so.	Fecirden evvel hava müsaid ise gitmek niyet edildi. Hiç vuku bulmadığı bir tarzda hem Mustafa Çavuş, hem Süleyman Efendi, hem ben, hem onlar, zâhir bir tedbîri düşünemedik, bize unutturuldu.
Each of us left it to the others and took no measures. They left before dawn.	Herbirimiz ötekine bırakıp ihtiyatsızlık etti. Onlar fecirden evvel gittiler.
Then for two hours they were pounded by such a storm that I was alarmed thinking that they would not survive it.	Öyle bir fırtına onları iki saat mütemadiyen tokatladı ki: Bu fırtınadan kurtulmayacaklar, diye telâş ettim.
This winter there had been no such storm, nor had I pitied anyone so much.	Şimdiye kadar bu kışta ne öyle bir fırtına olmuş ve ne de bu kadar kimseye acımıştım.
As a punishment for his lack of caution, I was going to send Süleyman after them to find out if they were well and safe.	Sonra Süleyman’ı, ihtiyatsızlığının cezası olarak arkalarından gönderip sıhhat ve selâmetlerini anlamak için gönderecektim.
Mustafa Çavuş said: “If he goes, he will be stranded too, and I’ll have to go after him to find him. Then Abdullah Çavuş will have to come after me.” So saying: “We place our trust in God!” we waited.	Mustafa Çavuş dedi: O gitse, o da kalacak. Ben de onun arkasından gidip aramak lâzım. Benim arkamdan da Abdullah Çavuş gelmek lâzım.” Bu hususta “Tevekkelna alellah” dedik, intizar ettik.
Question: You consider the calamities visited on your special friends to be slaps; punishment for laxity in their service of the Qur’an.	Sual: Has dostlarınıza gelen musîbetleri, tokat eseri deyip hizmet-i Kur’aniyede füturları cihetinde bir itab telâkki ediyorsun.
Whereas those that are truly inimical to you and to the service of the Qur’an remain safe and sound.	Halbuki size ve hizmet-i Kur’aniyeye hakikî düşmanlık edenler, selâmette kalıyorlar.
Why are friends dealt slaps while enemies are left untroubled?	Neden dosta tokat vuruluyor, düşmânâ ilişilmiyor?
The Answer: According to, “Wrongdoing does not continue, but unbelief does,”* friends’ errors are wrongdoing of a sort in this service of the Qur’an, and therefore are swiftly punished. *{al-Munawi, Fayd al-Qadir, ii, 107.}	Elcevap: اَلظُّلْمُ لاَ يَدُومُ وَالْكُفْرُ يَدُومُ sırrınca: Dostların hataları, hizmetimizde bir nevi zulüm hükmüne geçtiği için, çabuk çarpılıyor.
A person receives a compassionate slap and if he is sensible, realizes his error.	Şefkatli tokat yer, aklı varsa intibaha gelir.
But enemies oppose this service and try to prevent it on account of misguidance.	Düşman ise, hizmet-i Kur’aniyeye zıddiyeti, mümânaatı, dalâlet hesabına geçer.
Knowingly or unknowingly, their aggression against our service assists atheism.	Bilerek veya bilmiyerek hizmetimize tecavüzü, zındıka hesabına geçer.
Since unbelief persists, generally they do not receive any blows immediately.	Küfür devam ettiği için, onlar ekseriyetle çabuk tokat yemiyorlar.
Just as the penalties of those perpetrating small crimes are delivered locally and serious crimes are sent to the high courts,	Nasıl ki küçük kabahatleri işliyenlerin, nâhiyelerde cezaları verilir. Büyük kabahatleri de büyük mahkemelere gönderilir.
so too, according to the rules, the small errors of believers and close friends are punished swiftly and in part in this world, in order to quickly purify them.	Öyle de: Ehl-i îmanın ve has dostların hükmen küçük hataları, çabuk onları temizlemek için kısmen dünyada ve sür’aten verilir.
But the crimes of the people of misguidance are so great that since their punishments exceed this brief worldly life,	Ehl-i dalâletin cinayetleri, o kadar büyüktür ki: Kısacık hayat-ı dünyeviyeye cezaları sığışmadığından,
as required by justice they are referred to the Supreme Tribunal in the eternal realm, and mostly they do not receive any punishment here.	mukteza-yı adâlet olarak Âlem-i Bekadaki Mahkeme-i Kübrâya havale edildiği için, ekseriyetle burada cezaya çarpılmıyorlar.
The Hadith “This world is the prison of the believers and the Paradise of the unbelievers”* alludes to this truth. *{Muslim, Zuhd, 3; Tirmidhi, Zuhd, 16; Ibn Maja, Zuhd, 3; Musnad, ii, 197, 323, 389, 485}	İşte Hadîs-i şerifte اَلدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الْكَافِرِ mezkûr hakikata dahi işaret ediyor.
That is to say, because the believer receives partial punishment for his faults in this world, it is a place of punishment for him.	Yâni: Dünyada şu mü’min, kısmen kusuratından cezasını gördüğü için dünya onun hakkında bir dâr-ı cezadır.
It is a dungeon and Hell in relation to his happiness in the hereafter. And since the unbelievers will not be released from Hell and	Dünya, onların saadetli âhiretlerine nisbeten bir zindan ve cehennemdir. Ve kâfirler madem Cehennem’den çıkmayacaklar.
they in part receive the rewards for their good works in this world and their large sins are postponed, this world is their Paradise in relation to their life in the hereafter.	Hasenatlarının mükâfatlarını kısmen dünyada gördükleri ve büyük seyyiatları te’hir edildiği cihetle, onların âhiretine nisbeten dünya, Cennetleridir.
For in reality and in meaning the believer is also far happier in this world than the unbeliever.	Yoksa mü’min bu dünyada dahi kâfirden mânen ve hakikat nokta-i nazarında çok ziyade mes’uddur.
A believer’s faith is quite simply like a Paradise in his spirit;	Âdeta mü’minin îmanı, mü’minin ruhunda bir Cennet-i maneviye hükmüne geçiyor;
while the unbeliever’s unbelief sets afire a sort of Hell in his being.	kâfirin küfrü, kâfirin mahiyetinde mânevî bir Cehennemi ateşlendiriyor.
Glory be unto You! We have no knowledge save that which You have taught us; indeed, You are All-Knowing, All-Wise.(2:32)	سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَا اِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ

« Önceki Sayfa 📖 Sonraki Sayfa »

Share this: