The Flashes - From the Risale-i Nur Collection

Fly excretion is not harmful medically; in fact, sometimes it is a sweet syrup.	Sinek pisliği, tıp cihetiyle zararı yok bir maddedir ki, bazan tatlı bir şuruptur.
For it is not distant from dominical wisdom, it is indeed a function of that wisdom, that while flies contain thousands of harmful substances, microbes, and poisons from what they have eaten, they are like tiny transformation and purification machines.	Fakat sinek, yediği binler muhtelif muzır maddelerin ve mikropların ve semlerin menşei olmakla, sinekler küçücük istihâle ve tasfiye makineleri hükmüne geçmeleri hikmet-i Rabbâniyeden uzak değildir, belki şe’nindendir.
Apart from bees, there are other species of flying insects* that eat various putrid substances and then continuously excrete droplets of syrup in place of the filth.	Evet, arıdan başka sineklerin bazı tâifeleri var ki,* muhtelif ve müteaffin maddeleri yerler, mütemâdiyen pislik yerine katre katre şurup damlatırlar.
By transforming those rotten, poisonous substances into a sweet and healing syrup, a confection of divine power, that rains onto the leaves of trees, they prove that they are machines for transmuting one substance into another.	O semli, müteaffin maddeleri ağaçların yapraklarına yağan kudret helvası gibi tatlı, şifâlı bir şuruba tebdil ederek, bir istihâle makinesi olduklarını ispat ederler.
They demonstrate before one’s eyes what a mighty nation and group these tiny individuals form.	Bu küçücük fertlerin ne kadar büyük bir milleti, bir tâifesi olduğunu göze gösterirler.
Through the tongues of their beings they say: “Don’t look at our smallness, consider the vastness of our species, and declare, ‘All Glory be to God!’”	“Küçüklüğümüze bakma. Tâifemizin azametine bak, ‘Sübhânallah’ de.” diye lisân-ı hal ile söylerler.
*{At the end of spring there is one species of small fly which is created in the form of a black mass that becomes stuck to the branches of almond and wild apricot trees, and remains there.	*{Hâşiye: Evet, sineğin küçücük bir tâifesini baharın âhirinde, badem ve zerdali ağaçlarının dallarında, siyah bir kütle halinde halk olunup, dala yapışık olup kalırlar.
In place of waste matter, droplets continuously flow from the flies. These drops are like honey and other species of flies gather round them suck them up.	Mütemâdiyen, pislik yerine damlacıklar onlardan akıyor. O katreler bal gibi, sâir sinekler etrafına toplanırlar, emerler.
Another species is employed in the pollination of the flowers of plants and some trees, like the fig.	Diğer bir başka tâifesi de nebâtâtın çiçeklerinin ve incir gibi bir kısım ağaçların telkîhinde istihdâm olunuyorlar.
Just as the fire-fly is worthy of observation, since it is a sort of fly that flashes, sparkles, and is luminous; so do other species that are gilded and glisten like gold deserve notice.	Sinek tâifelerinden yıldızlı, mumlu, ışıklı olan yıldız böceğin şâyân-ı temâşâ olduğu gibi, sinek tâifelerinden yaldızlı, altın gibi parlak kısmı da şâyân-ı dikkattir.
Also, we must not forget flies armed with lances, and wild bees, which are like brigands.	Mızraklı sinekle, eşkıyaları hükmünde olan yabanî arıları da unutmamalıyız.
If the All-Merciful Creator had not pulled in their reins, if they attacked human beings like fleas,	Eğer Hâlik-ı Rahmân onların dizginini çekmeseydi, bu mızraklı tâifeler, pireler gibi insanlara hücum etseydiler,
in the same way that those armed species killed Nimrod, they would have assailed the human race	Nemrud’u öldürdükleri gibi, nev-i insanı da hırpalayacaktılar;
and expounded the implicit meaning of the verse, “And if the fly should snatch away anything from them.”	وَاِنْ يَسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْئًا لاَ يَسْتَنْقِذُوهُ âyetinin mânâ-yı işârîsini tefsir ederdi.
Thus, the hundred famous species of flies like these bearing special qualities are of great importance	İşte, bunlar gibi yüz namdar hâsiyetli tâifeleri bulunan sinek cinsinin büyük bir ehemmiyeti vardır ki,
so that this mighty verse makes them its subject: O men! Here is a parable set forth; listen to it! Those on whom you call besides God cannot create [even] a fly, if they all met together for the purpose! And if the fly should snatch away anything from them, they would have no power to release it from the fly. Feeble are those who petition and those whom they petition!}	mezkûr azîm âyet onu mevzu yapmış; يَا اَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ (ilâ âhir) demiş.}
In the Name of God, the Merciful, the Compassionate.	بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
Verily, when He intends a thing, His command is “Be!” and it is.(36:82)	اِنمَّاَ اَمْرُهُ اِذَا اَرَادَ شَيْئًا اَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
As this verse indicates, creation is through a command. The treasuries of divine power are in the Kaf. and Nun.	Âyet-i kerîmenin işaretiyle, emir ile îcâd oluyor. Ve kudret hazineleri kâf, nun’dadır.
*{ The two letters of the Arabic alphabet in the word “Kun!”, that is, “Be!” (Tr.)}
Several of the many aspects of this subtle mystery have been mentioned in various places of the Risale-i Nur.	Bu sırr-ı dakîkin vücûh-u kesîresinden birkaç veçhi Risalelerde zikredilmiştir.
Here, in order to make more comprehensible in this century’s materialist view Hadiths about the characteristics, qualities, and material effects of the Qur’an’s letters, and particularly the disjointed letters at the start of some Suras,	Burada, hurûf-u Kur’ân’ın, hususen sûrelerin başlarındaki mukattaât-ı hurûfun hâsiyetlerine ve fezâillerine ve te’sirât-ı maddiyelerine dâir vürûd eden hadisleri, şu asrın nazar-ı maddîsine takrib etmek için,
we shall illustrate this mystery with a material example.	maddî bir misâl üzerinde o sırrın tefhîmine çalışacağız. Şöyle ki:
The All-Glorious One, the Owner of the sublime throne, has four thrones by which He directs the creatures on the earth, which is like a centre of the world and a heart and qibla of the universe:	Zât-ı Zülcelâl olan Sahib-i Arş-ı Âzamın, mânevî bir merkez-i âlem ve kalb ve kıble-i kâinat hükmünde olan Küre-i Arz’daki mahlûkatın tedbirine medar dört arş-ı İlâhîsi var:
One is the throne of preservation and life, which is earth. This is the manifestation of the divine names of Preserver and Giver of Life.	Biri, hıfz ve hayat arşıdır ki, topraktır. İsm-i Hafîzin ve Muhyînin mazharıdır.
The Second Throne is the throne of bounty and mercy, which is the element of water.	İkinci arş, fazl ve rahmet arşıdır ki, su unsurudur.
The Third is the throne of knowledge and wisdom, which is the element of light.	Üçüncüsü, ilim ve hikmet arşıdır ki, unsur-u nurdur.
The Fourth is the throne of will and command, which is the element of air.	Dördüncüsü, Emir ve irâdenin arşıdır ki, unsur-u havadır.
We see with our eyes that the minerals and innumerable various plants are formed from simple earth, through which are met the innumerable needs of animals and human beings –	Basit topraktan, hadsiz hâcât-ı hayvâniye ve insâniyeye medâr olan maâdin ve hadsiz muhtelif nebâtâtın basit bir unsurdan,
boundless multiplicity from unity with perfect order, an infinite variety of species from a simple element, innumerable regular embroideries on a plain page.	kemâl-i intizam ile, vahdetten hadsiz kesret, basitten nihâyetsiz muhtelif envâ, sade bir sayfada hadsiz muntazam nukuş gözümüzle gördüğümüz gibi;
And although water, and especially the sperm of animals, is a simple fluid, innumerable miracles of art become manifest through it in the many animate creatures.	suyun, hususen hayvânât nutfelerinin su gibi basit bir madde iken hadsiz mûcizât-ı san’atın muhtelif zîhayatlarda o su ile tezâhürü gösteriyor ki:
This shows that similarly to these two thrones, light and air are the places of manifestation of the wondrous miracles of the pen of knowledge, command, and will of the Pre-Eternal Inscriber, the All-Knowing One of Glory, despite their simple nature.	Bu iki arş misillü, nur ve hava dahi, besâtetleriyle beraber, Nakkâş-ı Ezelînin ve Alîm-i Zülcelâlin kalem-i ilim ve emir ve irâdesine, evvelki iki arş gibi, acâib-i mûcizâtının mazharlarıdırlar.
For now we shall leave aside the element of light, and in connection with our question here,	Nur unsurunu şimdilik bırakıp, meselemiz münâsebetiyle,
try to unveil a little the marvels of command and will within the element of air, which for the globe of the earth is the throne of the divine command and will.	Küre-i Arz’a göre emir ve irâde arşı olan unsur-u havanın içinde emir ve irâdenin acâibini ve garâibini örten perdenin bir derece keşfine çalışacağız. Şöyle ki:
With the air in our mouths we sow letters and words which at once sprout and send forth shoots.	Biz nasıl ki ağzımızdaki hava ile hurûfat ve kelimâtı ekiyoruz, birden sünbülleniyorlar.
That is to say, in a instant, in no time at all, a word becomes a seed in the air, sprouting in the surrounding air and producing the shoots of innumerable instances of the same word, great and small, in the air all around.	Yani, havada, âdetâ zamansız bir anda, bir kelime bir habbe olup hâric-i havada sünbüllenir; küçük büyük hadsiz aynı kelimeyi câmi bir havayı sünbül veriyor.
We consider the element of air and we see that it is so obedient and subjugated to the command of “‘Be!’ and it is” that	Unsur-u havâiyeye bakıyoruz ki: O derece emr-i kün feyekûn’a mutî ve musahhar ve emirberdir ki,
it is as if like a soldier in a regular army, each of its particles is as though ever awaiting its orders,	güya herbir zerresi bir nefer gibi, muntazam bir ordunun her dakika emrini bekler;
demonstrating its compliance with and submission to commands manifested from the command of “Be!”, arriving instantaneously from another particle far off.	zamansız, en uzak zerreden, emr-i kün’den cilveger olan bir irâdenin imtisâlini, itaatini gösterir.
For example, the fact that human speech may be heard anywhere in the air by means of radio transmitters and receivers – on condition there is a receiver – everywhere on earth, at the same moment, instantaneously,	Meselâ, âhize ve nâkıle radyo makineleri vasıtasıyla, havanın hangi yerinde olursa olsun, bir nutk-u beşerî bütün Küre-i Arz’ın her tarafından –radyo âhizeleri bulunmak şartıyla– zamansız, aynı nutuk, aynı anda, herbir yerde işitilmesi,
demonstrates how perfectly each particle of air obediently conforms to the manifestation of the command of “‘Be!’ and it is.”	emr-i kün feyekûn’un cilvesine ne derece kemâl-i imtisâl ile herbir zerre-i havâiyede itaat ettiğini gösterdiği gibi;
In respect of sacredness and in accordance with the mystery of compliance, the letters, which have an unstable existence in the air, may manifest many external effects and material qualities.	havada sebatsız vücudları bulunan hurûfâtın, kudsiyet keyfiyetiyle, bu sırr-ı imtisâle göre, çok tesirât-ı hâriciyeye ve hâsiyât-ı maddiyeye mazhar olabilirler.
…	Âdeta, maneviyatı maddiyata inkılâb ve gaybı şehâdete tahavvül ettirir bir hâsiyet onlarda görünüyor.
Innumerable signs like these show that letters, which are the beings of the air, and especially sacred and Qur’anic letters, and in particular the letters of the divine cyphers at the beginning of some Suras,	İşte bunun gibi, hadsiz emârelerle gösteriyor ki, mevcudât-ı havâiye olan hurûfun, hususen hurûf-u kudsiyenin ve Kur’âniyenin, hususen evâil-i sûredeki şifre-i İlâhiyenin hurûfâtı,
are orderly and infinitely sensitive, and as though listening to the instantaneous commands and acting accordingly.	muntazam ve nihâyetsiz hassas ve zamansız emirleri dinler ve yapar gibi göründüğünden,
They therefore surely make the particles of air submit to their material qualities and wondrous properties, which reflect the manifestation of the command of “‘Be!’ and it is” and of Pre-eternal Will.	elbette zerrât-ı havâiyede kudsiyet noktasında emr-i kün feyekûn’un cilvesine ve İrâde-i Ezeliyenin tecellîsine mazhar hurûfâtın maddî hassalarını ve hârika ve mervî faziletlerini teslim ettirir.
In consequence of this mystery, sometimes the Qur’an of Miraculous Exposition describes the works of divine power as though they proceed from the attributes of will and speech,	İşte bu sırra binâendir ki, Kur’ân-ı Mu’cizü’l Beyân’da bazan kudret eserini, sıfat-ı irâde ve sıfat-ı kelâmdan gelir gibi tâbirâtı,
meaning that they govern like power apart from utter speed of creation, submission of things and subjugation of beings.	gayet derecede sür’at-i îcad ve gayet derecede inkıyâd-ı eşya ve musahhariyet-i mevcudattan başka, ayn-ı emir, kudret gibi hükmediyor demektir.
That is to say, the letters proceeding from the creative command govern in the existence of beings like a physical force,	Yani, emr-i tekvinden gelen hurûfât, maddî kuvvet hükmünde vücud-u eşyada hükmeder.
and the creative command is manifested identically with power and will.	Ve emr-i tekvînî, âdetâ, ayn-ı kudret, ayn-ı irâde olarak tezâhür eder.
Yes, the works of will and the creative command appear to be identical with power in beings of this sort whose physical existence is invisible, like the air, which is semi-material and semi-immaterial; indeed, they are identical with power.	Evet, emir ve irâdenin bu gayet hafî ve vücud-u maddîleri gayet gizli ve havayı âdetâ nim-mânevî, nim-maddî nev’indeki mevcudatta, emr-i tekvînî, ayn-ı kudret gibi âsârı görünüyor; belki ayn-ı kudret olur.
It is as though the Qur’an of Miraculous Exposition decrees, “Verily, when He intends a thing, His command is ‘Be!’ and it is” in order to attract attention to beings which are an isthmus between the material and the immaterial.	Âdetâ mâneviyat ile maddiyâtın mâbeyninde berzahî olan mevcudâta nazar-ı dikkati celb etmek için, Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyânın ferman ediyor. اِنمَّاَ اَمْرُهُ اِذَا اَرَادَ شَيْئًا اَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
It is thus in keeping with the sacred letters of the divine cyphers like Ha. Mim., Ta. Sin., and Alif. Lam. Mim. that they should each be switches among the particles of the air for causing the wires of the hidden, subtle relations to vibrate	İşte, evâil-i sûredeki الٓمٓ، طٰسٓ، حٰمٓ gibi hurûf-u kudsiye-i şifre-i İlâhiye hava zerrâtı içinde, zamansız münâsebât-ı dakika-i hafiye tellerini ihtizâza getirecek birer düğüm ve birer düğme harfi olduklarını
and so be the means of the immaterial sacred wireless and telecommunications between the earth and divine throne; it is entirely reasonable that this should be their function.	ve ferşten Arşa mânevî telsiz telefon muhâberât-ı kudsiyeyi îfâ etmeleri, o şifre-i kudsiye-i İlâhiyenin şe’nindendir ve vazifesidir ve gayet mâkuldür.
In addition to the duties of all particles of the air dispersed throughout the world, their conforming to the commands in connection with such things as wirelesses, radios, telephones, and telegraphs,	Evet, havanın herbir zerresi ve bütün zerrâtı, telsiz, telefon, telgraflar gibi aktâr-ı âlemde münteşir o zerreler emirleri imtisâl ettiklerini
and acting as receivers and conductors of subtle forces such as electricity – I conjectured and observed even a further duty in the blossom of my almond-tree.	ve elektrik ve seyyâlât-ı lâtifeye âhize ve nâkılelik vazifesi gibi sâir vezâif-i havâiyeden başka bir vazifesini bir hads-i kat’î ile, belki müşâhede ile ben kendim badem çiçeklerinde gördüm.
The state the tree acquired through the touch of the air in the blowing breeze – with its particles like receivers conforming to the same command at the same instant – and all the trees on the face of the earth like a disciplined army, afforded me a conviction as certain as two plus two equals four.	Ağaçların rûy-i zeminde muntazam bir ordu hükmünde, havâ-yı nesîmînin dokunmasıyla, bir anda aynı emri o âhizeler hükmündeki zerrelerden aldığı vaziyet-i meşhûdesi bana iki kere iki dört eder derecesinde kat’î bir kanaat vermiş.
That is to say, the air is a swift and agile servant on the face of the earth, tending the guests of the Most Merciful and Compassionate One.	Demek havanın rûy-i zeminde çevik ve çalak bir hizmetkâr olması ve rûy-i zemindeki Rahmân-ı Rahîmin misafirlerine hizmet ettiği gibi;
Resembling radio and telephone receivers and soldiers under orders, all its particles deliver the sacred commands of that Most Merciful One to the plants and animals.	o Rahmân’ın emirlerini tebliğ etmek için bütün zerrâtı telsiz telefonun âhizeleri gibi emirber nefer hükmünde evâmir-i kudsiyeyi nebâtâta ve hayvânâta tebliğ eder.
At the command of “‘Be!’ and it is,” they carry out numerous orderly duties such as acting as fans for those creatures, aiding their respiration; that is, after performing the duty of purifying their blood, the water of life, and kindling their bodily heat, the fire of life, they emerge from them and are the means of forming words in their mouths.	Nefeslere yelpaze, nüfusa nefes, yani, âb-ı hayat olan kanı tasfiye ve nâr-ı hayâtî olan hararet-i garîziyeyi iş’âl vazifesini yaptıktan sonra, çıkıp, ağızda hurûfâtın teşekkülüne medâr olduğu gibi; pek çok muntazam vazifeleri emr-i künfeyekûn ile icrâ eder.
As a result of this quality of the air, when letters, the beings of the air, acquire sa credness; that is, when they take up the position of being receivers;	İşte, havanın bu hâsiyetine binâendir ki, mevcudât-ı havâiye olan hurûfât, kudsiyet kesb ettikçe, yani, âhizelik vaziyetini aldıkça,
that is, they take up the position of receivers because they are letters of the Qur’an, and become like switches,	yani, Kur’ân hurûfâtı olduğundan âhizelik vaziyetini aldığı ve düğmeler hükmüne geçtiği
and even more so when the letters at the start of some Suras become the sensitive central switches of those hidden relations,	ve sûrelerin başlarındaki hurûfat ise daha ziyade o münâsebât-ı hafiyenin uçlarının merkezî ukdeleri, düğümleri ve hassas düğmeleri hükmünde olduğundan,
just as their existences in the air possess this quality, so their existences in the mind and even as inscriptions have a share in it.	vücud-u havâîleri bu hâsiyete mâlik olduğu gibi, vücud-u zihnîleri dahi, hattâ vücud-u nakşiyeleri de bu hâsiyetten hassaları ve hisseleri var.
That is to say, like physical medicines, healing cures and other purposes may be achieved by reading and writing those letters. Said Nursi	Demek o harflerin okunmasıyla ve yazılmasıyla, maddî ilâç gibi şifâ ve başka maksatlar hâsıl olabilir. Said Nursî
In the Name of God, the Merciful, the Compassionate.	بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
Say: “If the ocean were ink [wherewith to write out] the words of my Sustainer, sooner would the ocean be exhausted than would the words of my Sustainer, even if we added another ocean like it, for its aid.(18:109)	قُلْ لَوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِكَلِمَاتِ رَبِّى لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمَاتُ رَبِّى وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِ مَدَدًا
[This mighty verse is a vast, elevated ocean. A large volume in order to describe all its jewels.	[Şu âyet-i azîme çok büyük ve çok âlî ve çok geniş bir denizdir. Onun cevherlerini beyan etmek için koca bir cilt kitap yazmak lâzım gelir.
So postponing those precious jewels to another time,	Onun o kıymettar cevâhirini başka zamana tâliken,
for now I shall explain a few rays of a subtle point in order to recall those truths. They appeared faintly to me a few days ago during the tesbihat, recited following the five daily prayers, which is an important time for me, and struck my attention.	şimdilik yalnız birkaç gün evvel tahattur-u hakàik noktasında, benim için ehemmiyetli bir zaman olan namaz tesbihâtında, uzaktan uzağa fikrin nazarına ilişen bir nüktenin şuâı göründü.
I did not write them down at the time and they gradually grew fainter.	O zamanda kaydedemedik; gittikçe tebâud ediyordu.
So before they are lost altogether so as to hunt down a manifestation of those points, I shall say a few words as though encircling them.]	Bütün bütün kaybolmadan evvel o nüktenin bir cilvesini avlamak için, etrafında dâirevâri birkaç kelime söyleyeceğiz.]
First Word: In respect of being a divine attribute like knowledge and power, pre-eternal speech is infinite.	Birinci Kelime: Kelâm-ı Ezelî, ilim, kudret gibi bir sıfat-ı İlâhiye olduğu cihetle, gayr-ı mütenâhidir.
Certainly, if the seas were ink for something infinite, they would never get to the end of them.	Nihâyetsiz olan bir şeye denizler mürekkep olsa, elbette bitiremez.
Second Word: Speech is the clearest and most powerful thing that makes known someone’s existence.	İkinci Kelime: Bir zâtın vücudunu ihsâs eden en zâhir, en kuvvetli eser, tekellümüdür.
Hearing someone’s speech proves that he exists as clearly as a thousand proofs, indeed, as clearly as seeing him. Thus through its allusive meaning, this ve rse says:	Bir zâtın kelâmını işitmek, bin delil kadar vücudunu, belki şuhud derecesinde, ispat ettiği nokta-i nazarda, bu âyet-i kerîme mânâ-yı işârîsiyle diyor ki:
“If the seas were ink to the extent of divine speech, which demonstrates the All-Glorious Sustainer’s existence, and the trees were pens, and they were to write His speech, they would never come to the end of them.	“Rabb-i Zülcelâlin vücudunu gösteren kelâm-ı İlâhînin adedini, denizler mürekkep olsa, ağaçlar kalem olsa, yazsalar, bitiremezler.
That is to say, just as any speech points to its own extent and at the degree of witnessing to the existence of the one who spoke it,	Yani, bir zâtın böyle bir kelâmı, vücuduna şuhud derecesinde delâlet ettiğine bedel;
so the extent that the above speech points to and tells of the One who spoke it – the Single and Eternally Besought One – is beyond measure, so that if all the seas were ink they would still be insufficient for writing it.”	Zât-ı Ehad-i Samede, kelâmın mütekellime delâleti ve ihsâsı gibi had ve hesâba gelmeyen hadsizdir ki, umum denizlerin suyu mürekkep olsa, yazmasına kifâyet etmez.” demektir.
Third Word: When teaching the truths of belief to all classes of men, the Qur’an of Miraculous Exposition apparently repeats the same truth, which is in accordance with the wisdom of establishing, verifying, and convincing them of a truth.	Üçüncü Kelime: Kur’ân-ı Mu’cizü’l Beyân hakàik-ı îmâniyeyi umum tabakàt-ı beşere ders verdiği için, tesbit ve tahkik ve iknâ etmek hikmetiyle, bir hakikati zâhiren tekrar ettiği için,
This verse is in effect an answer to the entirely unjustifiable attacks of the Jewish scholars, who were the learned People of the Book of the time, on the Illustrious Prophet (UWBP) concerning this, because he was unlettered and not learned. It is as follows:	ehl-i ilim ve ehl-i kitap bulunan o zaman ulemâ-i Yehûd, Peygamber-i Zîşan Aleyhissalâtü Vesselâmın ümmîliğine ve kıllet-i ilmine gayet haksız bir taarruz ettiklerine mânen bir cevaptır. Şöyle ki:
The verse says: “The repetition of a truth containing numerous benefits and results in different and miraculous ways for numerous instances of wisdom, such as verification and persuasion, does not arise from restricted speech or intellectual deficiency or lack of capital. Nor does the repetition of such matters as the pillars of belief comprising thousands of truths each of which is infinitely valuable, in order to establish them in the hearts of the mass of people in particular.	Âyet-i kerîme der: “Tahkik ve iknâ gibi pek çok hikmetler için ayrı ayrı faydalar nokta-i nazarında çok müteaddit neticeleri bulunan bir hakikati, umûmun, bilhassa avâmın kalbinde yerleştirmek için, erkân-ı îmâniye gibi herbir meselesi bin mesâil kıymetinde ve binler hakàikı tazammun eden meseleleri ayrı ayrı, mûcizâne tarzlarda tekrarını, hasr-ı kelâmî ve kusur-u zihnî ve sermâyenin noksâniyetinden değildir.
For the Qur’an proceeds from the endless, infinite pre-eternal treasury of divine speech, and being turned to the Manifest World on account of the World of the Unseen, speaks with man and the jinn, spirits, and the angels, resounding in the ears of each person.	Belki hadsiz, nihâyetsiz hazine-i ezeliye-i kelâm-ı İlâhîden alınan ve âlem-i gayb hesâbına âlem-i şehâdete müteveccih olup, cin, ins, ruh, melekle konuşan ve her ferdin kulağında tanînendâz olan Kur’ân’ın menbaı bulunan
If the seas were ink, sentient beings scribes, plants pens, and particles the pens’ nibs for counting the words of pre-eternal speech, the source of the Qur’an, they would still never come to the end of them.	Kelâm-ı Ezelînin kelimâtını saymak için denizler mürekkep olsa, zîşuurlar kâtip, nebâtâtlar kalem, belki zerratlar kalem ucu olsalar, yine bitiremezler.
For they are finite, while divine speech is infinite.”	Çünkü bunlar mütenâhi, o ise nihâyetsizdir.”
Fourth Word: It is clear that the issuing of speech from something unexpected increases the speech’s effectiveness and makes it heeded.	Dördüncü Kelime: Mâlûmdur ki, umulmadık birşeyden kelâmın sudûru, kelâmı ehemmiyetleştirir; kendini dinlettiriyor.
The speech-like voices of large bodies like the clouds and the atmosphere in particular make everyo ne listen to them.	Hususen cevv-i semâ ve bulutlar gibi büyük cirmlerde tekellümvâri sadâlar dahi ehemmiyetle herkese kendini dinlettiriyor.
The sounds of a gramophone the size of a mountain would attract attention even more.	Hususen dağ cesâmetinde bir fonoğrafın nağamâtı daha fazla kulağın nazar-ı dikkatini celb eder.
The heavenly voice of the Qur’an, which takes the levels of the heavens as gramophone records, issues fo rth to make the head of the globe of the earth listen to it. And with the power of the radio, the molecules of air become like the receivers and transmitters of its letters.	Hususen semâvât tabakalarını plâklar ittihâz edip Küre-i Arz’ın kafasına işittirmek için sudûr eden sadâyı semâvî-i Kur’ânîyi, radyo kuvvetiyle, zerrât-ı havâiye o hurûfâta âhize ve nâkıle oldukları gibi,
The verse alludes to the fact that the air molecules each become mirrors, tongues, needle points, and ears for the All-Wise Qur’an’s letters, and indicates how important, valuable, significant, and living those letters are, saying:	elbette bu kudsî hurûfât-ı Kur’âniyeye birer ayine, birer lisan, birer ibre ucu, birer kulak hükmüne geçtiğine remzen, Kur’ân-ı Hakîmin hurûfâtının ne derece ehemmiyetli, kıymetli, hâsiyetli, hayattar olduğuna işareten, âyet mânâ-yı işârîsiyle diyor ki:
“The Qur’an, which is divine speech, is so living and valuable that if all the seas were to become ink, and the angels scribes, and minute particles points, and plants and hairs pens to the number of the ears that listen to it and hear it, and to the number of the sacred words that enter those ears, they could still never come to the end of them.”	“Kelâmullah olan Kur’ân o kadar hayattar ve kıymettardır ki, onu dinleyen, işiten kulakların adedi ve o kulaklara giren o kudsî kelimelerin sayısını, bütün denizler mürekkep ve melâike kâtip ve zerreler noktalar ve nebatlar ve kıllar kalemler olsa, bitiremezler.”
No, they could never come to the end of them, because if Almighty God multiplies man’s weak, lifeless speech millions of times in the air,	Evet, bitiremezler. Çünkü, Cenâb-ı Hak beşerin zayıf, ruhsuz kelâmının adedini havada milyonlar kadar teksir etse,
for sure each word of the speech of that Peerless Sovereign of the heavens and earth, which looks to all the earth and the heavens and addresses all the conscious beings within them, will comprise words to the numbers of particles of air.	elbette Arz ve semâvâtın Pâdişâh-ı Bîmisâlinin Arz ve semâvâta bakan ve Arz ve semâvâtta umum zîşuurlara hitâb eden kelâmının herbir kelimesi zerrât-ı havâiye adedince kelimeler olur.
Fifth Word: This consists of two letters.	Beşinci Kelime: İki Harftir.
The First Letter: Just as the divine attribute of speech has words,	Birinci Harf: Nasıl ki sıfat-ı Kelâmın kelimeleri var.
so does power have embodied words, and knowledge too has wise words of divine determining; these consist of all beings.	Öyle de, Kudretin de mücessem kelimeleri var; İlmin de hikmetli kaderî kelimeleri var ki, bütün mevcudattır.
Living beings, and small creatures in particular, are each dominical words	Hususen zîhayatlar, hususen küçük mahlûklar, herbiri birer kelime-i Rabbâniyedir ki
which point to the Pre-Eternal Speaker in a way more powerfully than speech.	Mütekellim-i Ezelîye, kelâmdan daha kuvvetli bir surette işaret eder.
If the se as were ink they could never come to the end of them. That is, the verse looks to this meaning too in allusive fashion.	Ve onların adedini, denizler mürekkep olsa bitiremezler, demek olduğu mânâsına dahi şu âyet-i kerîme remzen bakıyor.
The Second Letter: All the inspiration received by angels and men, and even by animals, are divine speech of a sort. Its words are certainly infinite.	İkinci Harf: Bütün melâikelere ve insanlara, hattâ hayvanlara gelen umum ilhamlar, bir nevi kelâm-ı İlâhîdir. Bu kelâmın kelimâtı elbette gayr-ı mütenâhidir.
It means that the verse is telling us how numerous and infinite are the inspirations and words of divine command which the innumerable cohorts of absolute sovereignty continually receive.	Saltanat-ı Mutlakanın nihâyetsiz cünûdunun mütemâdiyen aldıkları ilhâm ve o emr-i İlâhiyenin kelimâtı ne derece çok ve nihâyetsiz olduğunu âyet bize haber veriyor demektir.
The knowledge is with God alone. * None knows the Unseen save God.	اَلْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ لاَ يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلاَّ اللّٰهُ
In the Name of God, the Merciful, the Compassionate.	بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
And We sent down iron, in which is [material for] mighty war, as well as many benefits for mankind. (57:25)	وَاَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَاْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ
[A brief reply to a question about the above verse, which has come to have great importance, for with it a prominent person with knowledge of modern science silenced a number of hojas.]	âyetine dâir gayet ehemmiyet kesb etmiş; mühim ve mütefennin bir adam bu sual ile bazı hocaları ilzâm ettiği bir suale muhtasar bir cevaptır.
Question: It is normally said that iron is mined from the earth, so why is it said in this verse “We sent down” or “revealed” rather than We excavated or extracted; this appears to be inappropriate?	Sual: Deniliyor ki: “Demir yerden çıkıyor; yukarıdan inmiyor ki اَنْزَلْنَا denilsin? Neden اَخْرَجْنَا dememiş, zahiren muvafık görülmeyen اَنْزَلْنَا demiş?”
The Answer: With the phrase “We sent down,” the Qur’an of Miraculous Exposition recalls the vast and important bounty of iron.	Elcevap: Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyân, اَنْزَلْنَا kelimesiyle, demirdeki azîm ve çok ehemmiyetli nimet cihetini ihtar etmek için اَنْزَلْنَا demiş.
For it does not consider iron only for itself so that it should say extracted, but recalls the tremendous divine bounty in iron and how needy mankind is for it.	Çünkü yalnız demirin zâtını nazara vermiyor ki, “ihrac” desin. Belki demirdeki nimet-i azîmeyi ve nev-i beşerin demire ne derece muhtaç olduğunu ihtar içindir.
Its aspect of being a bounty does not come upwards from below, but down from the treasury of mercy.	Nimet ciheti ise aşağıdan yukarıya çıkmıyor, belki rahmet hazinesinden geliyor.
The treasury of mercy is certainly elevated, above, and at a high level,	Rahmet hazinesi elbette âlî, yukarı ve mânen yüksek mertebededir.
so the bounty descends from above; and needy mankind’s level is surely below. The bestowal of bounty is superior to need,	Elbette nimet yukarıdan aşağıyadır ve muhtaç olan beşerin mertebesi aşağıdadır. Elbette in’âm, ihtiyâcın mâfevkindedir.
so the correct way to express the fact that bounty comes from the treasury of mercy to meet mankind’s need is “We sent down”; it is not We extracted.	Onun için, nimetin hazine-i rahmetten be-şerin ihtiyâcına imdâd için gelmesinin hak tâbiri, اَنْزَلْنَا dır; “ihrac” değildir.
Also, since the gradual extraction of iron is at man’s hand, the word extract does not alert the heedless person to its aspects of bounty.	Hem tedricî ihrâcat beşerin eliyle olduğu için, “ihrac” kelimesi ihsan cihetini nazar-ı gaflete hissettirmez.
If what is meant is iron’s material substance, it is extracted in respect of its physical situation.	Evet, demirin maddesi murad olunsa, mekân-ı maddî itibarıyla ihracdır.
But iron’s quality of being a bounty, which is the intended meaning here, is immaterial.	Fakat demirin sıfatı ve burada mânâ-yı maksudu olan “nimet” ise, mânevîdir.
This meaning looks not to physical situation, but to immaterial degree or level.	Bu mana-yı maddî, mekâna bakmıyor, belki mânevî mertebeye bakar.
Bounties proceeding from the treasury of mercy, which is a manifestation of the infinitely exalted degree of the Most Merciful, are certainly sent down from the highest level to the lowest.	Rahmân’ın hadsiz mertebe-i ulviyetinin bir tecellîsi olan hazine-i rahmetten gelen nimet, elbette en yüksek makamdan en aşağı mertebeye gönderiliyor.
Thus, the correct expression is “We sent down”: it recalls to mankind that iron is one of the greatest divine bounties.	Hak tâbiri واَنْزَلْنَا dır; Bu tâbirle nev-i beşere ihtar eder ki, demir en büyük bir nimet-i İlâhiyedir.
Yes, iron is the source of all mankind’s industries, and of its advancement and progress, and the means of its power and strength.	Evet, nev-i beşerin bütün san’atlarının mâdeni ve terakkiyâtının menbaı ve kuvvetinin medârı demirdir.
So in order to call to mind this tremendous bounty and bestowal of favour, in lofty style the Qur’an states: And We sent down iron, in which is [material for] mighty war, as well as many benefits for mankind.	İşte bu azîm nimeti ihtâr için, makam-ı imtinân ve in’âmda, kemâl-i haşmetle وَاَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَاْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ ferman ediyor.
In a similar way it declares about David’s important miracle: And We made the iron soft for him.(34:10)That is to say, it points out the softening of iron, a great miracle and great bounty for a great prophet.	Nasıl ki Hazret-i Dâvud’a en mühim bir mûcize olarak وَاَلنَّا لَهُ الْحَدِيدَ ferman ediyor. Yani, büyük bir peygambere büyük bir mûcize ve büyük bir nimet olarak demiri yumuşatmasını gösteriyor.
Secondly: Above and below are relative. They are above and below in relation to the earth’s centre.	Sâniyen: “Yukarı,” “aşağı” nisbîdir. Küre-i Arz’ın merkezine göre yukarı ve aşağı oluyor.
In fact, something which is below in relation to us is above from the point of view of the American continent.	Hattâ bize nisbeten aşağı olan bir şey, Amerika kıt’asına nazaran yukarı oluyor.
This means the situation of substances coming from the earth’s centre to its surface changes according to the position of people on the surface.	Demek, merkezden sath-ı arz tarafına gelen maddeler, sath-ı arzda olanlara göre vaziyeti değişir.
With the tongue of miraculousness, the Qur’an of Miraculous Exposition states that iron contains so many benefits and has such extensive uses that	Kur’ân-ı Mu’cizü’l-Beyân i’câz lisânı ile ifade ediyor ki: Demirin o kadar çok menâfii, o kadar geniş fevâidi vardır ki,
it is not some common substance to be extracted from the store of the globe,	insanın hânesi olan Küre-i Arz’ın mahzeninden çıkarılacak âdi bir madde değildir.
and that it is not some natural substance to be used for any chance need.	Ve rastgele hâcâtta istimâl edilmiş fıtrî bir mâden değildir.
Rather, in order to express iron’s general uses it states that it is a bounty stored up by the Creator of the Universe in the treasury of mercy and huge workshop of the universe which He sent down through His majestic title of Sustainer of the Heavens and Earth to meet the needs of the earth’s inhabitants.	Belki Hâlik-ı Kâinatın tarafından rahmet hazinesinde ve kâinatın büyük tezgâhından ihzâr edilmiş bir nimet olarak, “Rabbü’s-Semâvâti ve’l-Arz” ünvân-ı haşmetiyle de Küre-i Arz sekenesinin hâcâtına medâr olmak için demiri inzâl etmiş, indirmiş diye,
It is as if, like rain, heat, and light, which descend from the skies, it contains such all-embracing advantages that it was sent from the workshop of the universe, not from the narrow store of the earth.	demirdeki umûmî menfaati ifade için, güya demirin gökten gelen rahmet, hararet ve ziyâ gibi öyle şümullü faydaları var ki, kâinat tezgâhından gönderiliyor, Küre-i Arz’ın dar anbarından değil.
It was sent having been prepared in the great treasury of mercy in the palace of the universe, and situated in the store of the globe, from which it is extracted little by little over the centuries in proportion to need.	Belki kâinat sarayındaki büyük hazine-i rahmetten ihzâr edilerek gönderilip, Küre-i Arz’ın anbarında yerleştirilmiş; o anbardan asırların ihtiyâcına nisbeten parça parça ihrac ediliyor.
The Qur’an of Mighty Stature does not want to express the iron which is extracted bit by bit from this small store only as being utilized,	Kur’ân-ı Azîmüşşân, bu küçük anbardaki parça parça çıkarılan demiri, yalnız “sarf etmek” mânâsını ifade etmek istemiyor.
but as being sent down together with the globe of the earth from the supreme treasury, as a tremendous bounty.	Belki Hazine-i Kübrâdan o nimet-i azîmeyi Küre-i Arz ile beraber indirdiğini ifade etmek için;
That is to say, the thing most necessary for the house of the earth is iron, for when the All-Glorious Creator separated the earth from the sun and sent it down for mankind,	yani, bu Küre-i Arz hânesine en lâzım şey demirdir ki, Hâlik-ı Zülcelâl, güya Küre-i Arz’ı güneşten ayırıp insanlar için indirdiği zaman,
He sent down iron together with it, and met most of mankind’s needs with it.	demiri de beraber inzâl etmiş ve ekser ihtiyâc-ı beşer onunla temin edilmiştir.
The All-Wise Qur’an decrees in miraculous fashion: “Use this iron in your works and try to excavate it and take advantage of it.”	Kur’ân-ı Hakîm, “Bu demirle işlerinizi görünüz ve onu çıkarmaya çalışarak istifade ediniz” diye, mûcizâne ferman ediyor.
The verse describes two bounties; both the repulsion of enemies and the attraction of benefits.	Bu âyette hem def-i a’dâya, hem celb-i menâfie medâr iki nimet beyan ediyor.
Iron was put to important human uses before the revelation of the Qur’an,	Nüzûl-u Kur’ân’dan evvel demirle ehemmiyetli menâfi-i beşeriye temin edildiği görülmüş.
but with the phrase, “in which is [material for] mighty war” it points out that in the future, it would be used for travelling through the sea, air, and land, and would subjugate the globe wondrously and astonishingly, and demonstrate a wondrous death-tainted strength.	Fakat istikbalde demirin gayet hârika ve muhayyirü’l-ukûl bir surette, denizde, havada ve karada gezerek Küre-i Arz’ı musahhar edip, mevtâlûd bir hârika kuvveti gösterdiğini ifade için, فِيهِ بَاْسٌ شَدِيدٌ kelimesiyle,
Thus of its various sorts of miraculousness, it displays a flash of miraculousness in its predicting the future.	ihbâr-ı gaybî nevinden bir lem’a-i i’câz gösteriyor.
While discussing the above point, the subject of Solomon’s Hoopoe came up. A persistent questioner from among our brothers* asked:	Geçmiş nükteden bahsederken hüdhüd-ü Süleymandan bahis açıldı. Israrcı ve sualci bir kardeşimiz:
*{This refers to Re’fet, who is diligent in asking questions but lazy when it comes to writing}	{Hâşiye: Sual etmekte çalışkan, yazmakta tenbellik eden Re’fet’tir.}
“What is the reason for the Hoopoe describing Almighty God with a relatively insignificant attribute in the sentence, “Who brings to light what is hidden in the heavens and the earth,”(27:25) while there are more significant divine attributes?	“Hüdhüdün, Cenâb-ı Hakk’ı tavsifte يُخْرِجُ الْخَبْاَ فِى السََّموَاتِ وَاْلاَرْضِ diyerek mühim makamda, mühim evsâf-ı İlâhiye içinde, nisbeten hafif bu vasfın zikrine sebep nedir?”
The Answer: One aspect of eloquence is to make understood the occupation or craft with which the speaker is mostly employed.	Elcevap: Beliğ bir kelâmın bir meziyeti şudur ki, söyleyenin ziyade meşgul olduğu san’atını, meşgalesini ihsâs etsin.
Like the nomad diviners who intuitively discover the places where water is to be found in the Arabian Peninsula, Solomon’s Hoopoe,	Hüdhüd-ü Süleymanî ise, suyu az olan sahrâ-yı Ceziretü’l Arabda gizli su yerlerini ferâsetle, kerâmetvâri keşfeden bedevî arîfleri gibi,
a diviner from among birds and animals, was a blessed bird who was employed in various duties and also found water for Solomon (Upon whom be peace), so it could be used.	hayvan ve tuyûrun arîfi olarak ve Hazret-i Süleyman Aleyhisselâma küngânlık eden ve su buldurup çıkarttıran mübârek ve vazifedar bir kuş olmakla,
It is stating through the measure of its own art that Almighty God proves His fitness to be worshipped and prostrated before by making known the things hidden in the heavens and earth.	kendi san’atının mikyasçığıyla Cenâb-ı Hakk’ın semâvât ve Arz’daki mahfiyâtı çıkarmakla mâbûdiyetini ve mescûdiyetini ispat ettiğini, kendi san’atçığıyla bilip ifade ediyor.
Yes, the Hoopoe understood it well, for the natural inclination of the incalculable numbers of seeds and minerals under the earth is not to emerge upwards from below.	Evet, hüdhüd pek güzel görmüş. Çünkü, toprak altındaki had ve hesaba gelmeyen tohumların, çekirdeklerin, mâdenlerin muktezâyı fıtrîsi, aşağıdan yukarıya çıkmak değildir.
Because since such beings lack life and will, they cannot go upwards of their own accord; on their own, they can only tumble downwards.	Çünkü ecsâm-ı sakîle ihtiyarsız, ruhsuz olduğu için, kendi yukarıya çıkamaz; yukarıdan kendi kendine aşağıya düşebilir.
A body concealed under the heaviness of the earth certainly could not shake that heavy load off its shoulders on its own and emerge upwards.	Aşağıdan, hususen toprak sıkleti altında gizlenen bir cisim, câmid omuzundaki ağır yükü silkip çıkmak, kat’iyyen kendi kendine olamaz.
It means that it does so through a wondrous power.	Demek bir kudret-i hârika ile çıkarılıyor.
The Hoopoe understood through his divining this most hidden and important of the proofs of divine fitness to be worshipped,	İşte, hüdhüd, berâhîn-i mâbûdiyet ve mescûdiyetin en gizlisini ve en mühimmini kendi arîfliğiyle bilmiş, bulmuş;
so that the All-Wise Qur’an imparted a miraculousness to its statement concerning it.	Kur’ân-ı Hakîm onun hakkındaki ifadesine bir i’câz vermiştir.

« Önceki Sayfa 📖 Sonraki Sayfa »

Share this: