The Flashes - From the Risale-i Nur Collection

Sixth Hope	Altıncı Rica
One time during my distressing captivity, I was alone on the top of Çam Dağı, the Pine Mountain, in the mountains of Barla, having withdrawn from the company of men.	Bir zaman elîm bir esaretimde, insanlardan tevahhuş edip Barla Yaylasında Çam Dağı’nın tepesinde yalnız kaldım.
I was searching for a light in my loneliness.	Yalnızlıkta bir nur arıyordum.
One night on the small platform at the top of a tall pine-tree on the summit of that high mountain, old age recalled to me three or four exiles, one within the other.	Bir gece, o yüksek tepenin başındaki yüksek bir çam ağacının üstündeki üstü açık odacıkta idim. Üç dört gurbeti birbiri içinde ihtiyarlık bana ihtar etti.
As is described in the Sixth Letter, the melancholy sound of the rustling, murmuring trees on that lonely, silent, distant night affected me grievously in my old age and exile.	Altıncı Mektub’da izah edildiği gibi; o gece ıssız, sessiz, yalnız ağaçların hışırtılarından ve hemhemelerinden gelen hazîn bir sada, bir ses rikkatime, ihtiyarlığıma, gurbetime ziyade dokundu.
Old age gave me the following thought: like the day changed into this black grave and the world donned its black shroud,	İhtiyarlık bana ihtar etti ki; gündüz nasıl şu siyah bir kabre tebeddül etti, dünya siyah kefenini giydi, öyle de;
the daytime of your life, too, will turn into night, and the daytime of the world turn into the night of the Intermediate Realm,	senin ömrünün gündüzü de geceye ve dünya gündüzü de berzah gecesine
and summertime of life will be transformed into the winter nighttime of death. It whispered this in my heart’s ear.	ve hayatın yazı da ölümün kış gecesine inkılab edeceğini kalbimin kulağına söyledi.
My soul was then obliged to say: Yes, I am far from my native land, but being separated from all those I have loved during my fifty years’ lifetime who have died,	Nefsim bilmecburiye dedi: Evet ben vatanımdan garib olduğum gibi, bu elli sene zarfındaki ömrümde zeval bulan sevdiklerimden ayrı düştüğümden
and remaining weeping for them, is a far more grievous and sorrowful exile than the exile from my country.	ve arkalarında onlara ağlayarak kaldığımdan, bu vatan gurbetinden daha ziyade hazîn ve elîm bir gurbettir.
Moreover, I am drawing close to a much sadder and more painful exile than the melancholy exile of the night and the mountain:	Ve bu gece ve dağın garibane vaziyetindeki hazîn gurbetten daha ziyade hazîn ve elîm bir gurbete yakınlaşıyorum ki,
old age informs me that I am approaching the time of separation from the world.	bütün dünyadan birden müfarakat zamanı yakınlaştığını ihtiyarlık bana haber veriyor.
I then sought a light, a hope from these sorrowful exiles one within the other.	Bu gurbet gurbet içinde ve bu hüzün hüzün içindeki vaziyetten bir rica, bir nur aradım.
Suddenly belief in God came to my assistance and afforded such a familiarity that even if the compounded desolation in which I found myself increased a thousandfold, its consolation would have been sufficient.	Birden îman-ı billah imdada yetişti. Öyle bir ünsiyet verdi ki; bulunduğum muzaaf vahşet bin defa tezauf etse idi, yine o teselli kâfi gelirdi.
Elderly men and women! Since we have a Compassionate Creator, there can be no exile for us! Since He exists, everything exists for us. Since He exists, the angels exist. The world is not empty.	Evet ey ihtiyar ve ihtiyareler! Madem Rahîm bir Hâlıkımız var; bizim için gurbet olamaz. Madem o var, bizim için herşey var. Madem o var, melaikeleri de var.
Lonely mountains and empty deserts are full of Almighty God’s servants.	Öyle ise bu dünya boş değil, hâlî dağlar, boş sahralar Cenab-ı Hakk’ın ibadıyla doludur.
Apart from His conscious servants, stones and trees become like familiar friends when seen through His light and on His account. They may converse with us and give us enjoyment.	Zîşuur ibadından başka, onun nuruyla, onun hesabıyla taşı da ağacı da birer munis arkadaş hükmüne geçer; lisan-ı hal ile bizim ile konuşabilirler ve eğlendirirler.
Yes, evidences and witnesses to the number of beings in the universe and to the number of the letters of this vast book of the world testify to the existence of our All- Compassionate, Munificent, Intimate, Loving Creator, Maker, and Protector; they show us His mercy to the number of living creatures’ members, foods, and bounties, which may be a means of receiving His compassion, mercy, and favour, and indicate His court.	Evet bu kâinatın mevcudatı adedince ve bu büyük kitab-ı âlemin harfleri sayısınca vücuduna şehadet eden ve zîruhların medâr-ı şefkat ve Rahmet ve inayet olabilen cihazatı ve mat’umatı ve nimetleri adedince Rahmetini gösteren deliller, şahidler, bize Rahîm, Kerim, Enîs, Vedud olan Hâlıkımızın, Sâniimizin, Hâmimizin dergâhını gösteriyorlar.
Impotence and weakness are the most acceptable intercessor at His court.	O dergâhta en makbul bir şefaatçı, acz ve zaaftır.
And old age is precisely the time of impotence and weakness. So one should not feel resentful at old age, which is thus an acceptable intercessor at a court, but love it.	Ve acz ve zaafın tam zamanı da, ihtiyarlıktır. Böyle bir dergâha makbul bir şefaatçı olan ihtiyarlıktan küsmek değil, sevmek lâzımdır.
Seventh Hope	Yedinci Rica
One time at the start of my old age when the laughter of the Old Said was being transformed into the weeping of the New Said,	Bir zaman ihtiyarlığın başlangıcında, Eski Said’in gülmeleri Yeni Said’in ağlamalarına inkılab ettiği hengâmda,
supposing me still to be the Old Said, the worldly in Ankara invited me there, and I went.	Ankara’daki ehl-i dünya, beni Eski Said zannedip oraya istediler; gittim.
At the close of autumn I climbed to the top of the citadel, which was far more aged, dilapidated, and worn out than me.	Güz mevsiminin âhirlerinde Ankara’nın benden çok ziyade ihtiyarlanmış, yıpranmış, eskimiş kal’asının başına çıktım.
It seemed to me to be formed of petrified historical events.	O kal’a, tehaccür etmiş hâdisat-ı tarihiye suretinde bana göründü.
The old age of the season of the year together with my old age, the citadel’s old age, mankind’s old age,	Senenin ihtiyarlık mevsimiyle benim ihtiyarlığım, kal’anın ihtiyarlığı, beşerin ihtiyarlığı,
the old age of the glorious Ottoman Empire, and the death of the Caliphate’s rule, and the world’s old age	şanlı Osmanlı Devleti’nin ihtiyarlığı ve Hilafet saltanatının vefatı ve dünyanın ihtiyarlığı;
all caused me to look in a most grieved, piteous and melancholy state in that lofty citadel at the valleys of the past and the mountains of the future.	bana gâyet hazîn ve rikkatli ve firkatli bir hâlet içinde, o yüksek kal’ada geçmiş zamanın derelerine ve gelecek zamanın dağlarına baktırdı ve baktım.
As I experienced an utterly black state of mind in Ankara encompassed by four or five layers of the darknesses of old age one within the other,* I sought a light, a solace, a hope.	Birbiri içinde beni ihata eden dört-beş ihtiyarlık karanlıkları içinde, Ankara’da en kara bir hâlet-i ruhiye hissettiğimden, (Haşiye) bir nur, bir teselli, bir rica aradım.
*{My state of mind at that time prompted me to write a supplication in Persian. It was printed in Ankara, in a treatise entitled, Hubab.}	{(Haşiye): O zaman bu hâlet-i ruhiye Farisî bir münacat suretinde kalbe geldi, yazdım. Ankara’da Hubab Risalesi’nde tab edilmiştir.}
As I sought consolation looking to the right, that is, to the past,	Sağa, yâni mazi olan geçmiş zamânâ bakıp teselli ararken;
my father and forefathers and the human race appeared in the form of a vast grave and filled me with gloom rather than consoling me.	bana mazi, pederimin ve ecdadımın ve nev’imin bir mezar-ı ekberi suretinde göründü, teselli yerine vahşet verdi.
Seeking a remedy I looked to the future, which was to my left.	Sol tarafım olan istikbale derman ararken baktım.
I saw that it appeared as a huge, dark grave for myself, my contemporaries, and future generations; it produced horror in place of familiarity.	Gördüm ki: Benim ve emsalimin ve nesl-i âtinin büyük ve karanlıklı bir kabri suretinde göründü, ünsiyet yerine dehşet verdi.
Feeling desolate in the face of the left and right, I looked at the present day.	Sağ ile soldan tevahhuş edip hazır günüme baktım.
It appeared to my heedless, historical eye as a coffin bearing my half-dead, suffering and desperately struggling corpse.	O gafletli ve tarihvari nazarıma o hazır gün, yarım ölmekte ve hareket-i mezbuhanedeki ızdırap çeken cismimin cenazesini taşıyan bir tabut suretinde göründü.
So despairing of that direction too, I raised my head and looked at the top of the tree of my life,	Sonra bu cihetten dahi me’yus olunca, başımı kaldırıp ömrümün ağacının başına baktım.
and there was my corpse; it stood at the top of the tree and was watching me.	Gördüm ki; o ağacın tek bir meyvesi var, o da benim cenazemdir; o ağaç üstünde duruyor, bana bakıyor.
Feeling horror at this direction, too, I bowed my head. I looked to the foot of the tree of my life, to its roots,	O cihetten dahi tevahhuş edip başımı aşağıya eğdim, o ömür ağacının aşağısına, köküne baktım.
and saw that the soil there, the earth which was the source of my creation and the dust of my bones mixed together, was being trampled underfoot.	Gördüm ki: O aşağıda olan toprak, kemiklerimin toprağıyla, mebde-i hilkatimin toprağı birbirine karışmış bir surette ayaklar altında çiğneniyor gördüm.
That was no remedy, it only added further pain to my affliction.	O da derman değil, belki derdime dert kattı.
Then I was forced to look behind me. I saw that this unstable, transient world was tumbling, disappearing, into the valleys of nothingness and the darkness of non-existence.	Sonra mecburiyetle arkama baktım. Gördüm ki; esassız, fâni olan dünya, hiçlik derelerinde ve yokluk zulümatında yuvarlanıp gidiyor.
I was seeking a salve for my pain, but it only added poison. Since I could see no good in that direction I looked in front of me, I sent my view forward to the future.	Derdime merhem ararken, zehir ilâve etti. O cihette dahi hayır göremediğimden ön tarafıma baktım; ileriye nazarımı gönderdim.
I saw that the door of the grave was open right in the middle of my path; it was watching me with its mouth agape.	Gördüm ki; kabir kapısı tam yolumun üstünde açık görünüp, ağzını açmış bana bakıyor.
The highway beyond it which stretched away to eternity, and the convoys travelling that highway, struck the eye from the distance.	Onun arkasında ebed tarafına giden cadde ve o caddede giden kafileler uzaktan uzağa nazara çarpıyor.
But apart from a limited will as my support and defensive weapon in the face of the horrors coming from these six directions, I had nothing.	Ve bu altı cihetten gelen dehşetlere karşı bana nokta-i istinad ve silâh-ı müdafaa olacak, cüz’î bir cüz-i ihtiyarîden başka birşey elimde yok.
The faculty of will, man’s only weapon against those innumerable enemies and endless harmful things, is both defective, and short, and weak, and lacks the power to create,	O hadsiz a’da ve hesabsız muzır şeylere karşı tek bir silâh-ı insanî olan o cüz-i ihtiyarî; hem nâkıs, hem kısa, hem âciz, hem îcadsız olduğundan,
so he is capable of nothing apart from ‘acquisition’.	kesbden başka birşey elinden gelmez.
It could neither pass to the past in order to silence the sorrows which came to me from there, nor could it penetrate the future to prevent the fears which arose from there.	Ne geçmiş zamânâ geçebilir, tâ ondan bana gelen hüzünleri sustursun ve ne de istikbale hulûl edebilir, tâ ondan gelen korkuları men’etsin.
I saw that it was of no benefit for my hopes and pains concerning the past and future.	Geçmiş ve geleceklere ait emellerime ve elemlerime faidesi olmadığını gördüm.
As I was struggling in the horror, desolation, darkness and despair proceeding from these six directions,	Bu altı cihetten gelen dehşet ve vahşet ve karanlık ve me’yusiyet içinde çırpındığım hengâmda,
the lights of belief which shine in the sky of the Qur’an of Miraculous Exposition suddenly came to my assistance.	birden Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan’ın semasında parlayan îman nurları imdada yetişti.
They lit up and illuminated those six directions to such a degree that if the terrors and darkness I had seen increased a hundredfold, the light would still have been sufficient to meet them.	O altı ciheti o kadar tenvir edip ışıklandırdı ki; gördüğüm o vahşetler, o karanlıklar yüz derece tezauf etse idi, yine o nur, onlara karşı kâfi ve vâfi idi.
One by one it transformed all those horrors into solace and the desolation into familiarity.	Bütün o dehşetleri birer birer teselliye ve o vahşetleri birer birer ünsiyete çevirdi.
It was as follows: Belief rent asunder the desolate view of the past as a vast grave,	Şöyle ki: İman, o vahşetli geçmiş zamanın mezar-ı ekber suretini yırtıp,
and showed it with utter certainty to be a familiar, enlightened gathering of friends.	ünsiyetli bir meclis-i münevver ve bir mecma-i ahbab olduğunu biaynelyakîn, bihakkalyakîn gösterdi.
And belief showed the future, which had appeared in the form of a huge grave to my heedless eyes, to be most certainly a banquet of the Most Merciful One in delightful palaces of bliss.	Hem îman, bir kabr-i ekber suretinde nazar-ı gaflete görünen gelecek zamanı, sevimli saadet saraylarında bir ziyafet-i Rahmâniye meclisi suretinde biilmelyakîn gösterdi.
And belief rent the view of present time as a coffin, as it had appeared to my heedless view,	Hem îman, nazar-ı gaflete bir tabut vaziyetinde görünen hazır zamanı ve o hazır günün tabutiyet şeklini kırıp,
and showed it with certaint y to be a place of trade for the hereafter and a glittering guesthouse of the All-Merciful One.	o hazır gün uhrevî bir ticaretgâh dükkânı ve şaşaalı bir misafirhane-i Rahmânî suretinde bilmüşahede gösterdi.
And belief showed with utter certainty that the only fruit at the top of the tree of life was not a corpse as had appeared to my neglectful eye,	Hem îman, nazar-ı gafletle ömür ağacının başında cenaze şeklinde görünen tek meyvesi cenaze olmadığını,
but that my spirit, which would manifest eternal life and was designated for eternal happiness, would leave its worn-out home to travel around the stars.	belki ebedî bir hayata mazhar ve ebedî bir saadete namzed olan ruhumun, eskimiş yuvasından, yıldızlarda gezmek için çıktığını biilmelyakîn gösterdi.
And through its mystery, belief showed that my bones and the earth that was the source of my creation were not valueless pulverized bones trampled underfoot,	Hem îman; kemiklerimle, mebde-i hilkatimin toprağı, ayak altında ehemmiyetsiz mahvolmuş kemikler olmadığını;
but that the earth was the door to divine mercy and veil before the halls of Paradise.	belki o toprak, Rahmet kapısı ve Cennet salonunun bir perdesi olduğunu sırr-ı îman ile gösterdi.
And through the mystery of the Qur’an, belief showed that the World which had appeared to my heedless eye as tumbling behind me into nothingness and non-existence	Hem îman; nazar-ı gafletle, arkamda, hiçlikte, yokluk karanlığında yuvarlanan dünyanın vaziyetini sırr-ı Kur’an ile gösterdi ki; o zâhirî zulümatta yuvarlanan dünya ise;
to consist of missives of the Eternally Besought One and pages of decorations and embroideries glorifying God which had completed their duties, stated their meanings, and left their results in existence in their place.	vazifesi bitmiş, mânâsını ifade etmiş, neticelerini kendine bedel vücudda bırakmış bir kısım mektubat-ı Samedaniye ve sahaif-i nukuş-u Sübhaniye olduğunu gösterdi.
It made known with complete certainty the true nature of the world.	Dünyanın mahiyeti ne olduğunu biilmelyakîn bildirdi.
And through the light of the Qur’an, belief showed that the grave which would open its eyes and look at me in the future was not the mouth of a well, but that it was the door to the world of light,	Hem îman, ileride gözünü açıp bana bakan kabri ve kabrin arkasında ebede giden caddeyi, nur-u Kur’an ile gösterdi ki; o kabir, kuyu kapısı değil, belki âlem-i nurun kapısıdır.
and that the highway which stretched to eternity beyond it led not to nothingness and non-existence, but to existence, a realm of light, and eternal bliss.	Ve o yol ise; hiçliğe ve ademistana değil, belki vücuda, nuristana ve saadet-i ebediyeye giden yol olduğunu
Since belief demonstrated this to a degree which afforded utter conviction, it was both a remedy and a salve for my afflictions.	tam kanaat verecek bir derecede gösterdiğinden, dertlerime hem derman, hem merhem oldu.
And in place of a very minor ability to receive, belief puts a document into the hand of the limited faculty of will through which it may rely on an infinite power and be connected to a boundless mercy in the face of those innumerable enemies and layers of darkness.	Hem îman, o elinde pek cüz’î bir kesb bulunan cüz’î bir cüz-i ihtiyarî yerine, o hadsiz düşman ve zulmetlere karşı, gayr-ı mütenahî bir kudrete istinad etmek ve hadsiz bir Rahmete intisab etmek için o cüz-i ihtiyarînin eline bir vesika veriyor..
Indeed, belief is a document in the hand of man’s will,	belki de îman, o cüz-i ihtiyarînin elinde bir vesika oluyor.
and although this human weapon of will is in itself both short, powerless, and deficient,	Hem o cüz-i ihtiyarî olan silâh-ı insanî, gerçi zatında hem kısa, hem âciz, hem noksandır.
just as when a soldier utilizes his partial strength on account of the state, he performs duties far exceeding his own strength,	Fakat nasıl ki bir asker, cüz’î kuvvetini devlet hesabına istimal ettiği vakit, binler derece kuvvetinden fazla işler görür;
so too through the mystery of belief, if the limited faculty of will is used in the name of Almighty God and in His way, it may gain also a paradise as broad as five hundred years.	öyle de sırr-ı îmanla o cüz’î cüz-i ihtiyarî, Cenab-ı Hak namına onun yolunda istimal edilse, beşyüz sene genişliğinde bir Cennet’i dahi kazanabilir.
And belief takes from the hands of the body the reins of the faculty of will, which cannot penetrate to the past and future, and hands them over to the heart and spirit.	Hem îman, geçmiş ve gelecek zamânâ nüfuz edemeyen o cüz-i ihtiyarînin dizginini cismin elinden alıp, kalbe ve ruha teslim eder.
Since the sphere of their life is not restricted to present time like the body, and included within it are a great many years from the past and a great many years from the future,	Ruh ve kalbin daire-i hayatı ise, cisim gibi hazır zamânâ münhasır olmadığından, pek çok seneler maziden, pek çok seneler istikbalden daire-i hayatına dâhil olduğundan;
the will ceases being limited and acquires universality.	o cüz-i ihtiyarî, cüz’iyetten çıkıp külliyet kesbeder.
Through the strength of belief it may enter the deepest valleys of the past and repel the darkness of its sorrows;	Zaman-ı mazinin en derin derelerine kuvvet-i îman ile girebildiği ve hüzünlerin zulmetlerini defedebildiği gibi;
so too with the light of belief it may rise as far as the farthest mountains of the future, and remove its fears.	nur-u îman ile istikbalin en uzak dağlarına kadar çıkar, korkuları izale eder.
My elderly brothers and sisters who are suffering the difficulties of old age like myself!	İşte ey benim gibi ihtiyarlık zahmetini çeken ihtiyar ve hemşire ihtiyareler!
Since, praise be to God, we are believers, and in belief are found this many luminous, pleasurable, agreeable, and gratifying treasures;	Madem elhamdülillah biz ehl-i îmanız ve madem îmanda bu kadar nurlu, lezzetli, sevimli, şirin defineler var
and since our old age impels us even more to the contents of the treasure,	ve madem ihtiyarlığımız bizi bu definenin içine daha ziyade sevkediyor..
for sure, rather than complaining about old age accompanied by belief, we should offer endless thanks.	elbette îmanlı ihtiyarlıktan şekva değil, belki binler teşekkür etmeliyiz.
Eighth Hope	Sekizinci Rica
At a time grey hairs, the sign of old age, were appearing in my hair,	İhtiyarlığın alâmeti olan beyaz kıllar saçıma düştüğü bir zamanda,
the turmoil of the First World War, which made even heavier the deep sleep of youth, the upheaval of my captivity as a prisoner-of-war,	gençliğin derin uykusunu daha ziyade kalınlaştıran Harb-i Umumî’nin dağdağaları ve esaretimin keşmekeşlikleri
the position of great fame and honour accorded to me on my return to Istanbul,	ve sonra İstanbul’a geldiğim vakit; ehemmiyetli bir şan ü şeref vaziyeti,
and the kind treatment and attention far exceeding my due I received from everyone, from the Caliph, even, Shaykh al-Islam, and Commander-in-Chief of the Army to the students of religion,	hatta Halifeden, Şeyhülislâmdan, Başkumandandan tut, tâ medrese talebelerine kadar haddimden çok ziyade bir hüsn-ü teveccüh ve iltifat gösterdikleri cihetle,
the intoxication of youth, and the mental state produced by my position all made the sleep of youth so heavy that	gençlik sarhoşluğu ve o vaziyetin verdiği hâlet-i ruhiye, o uykuyu o derece kalınlaştırmıştı ki;
I quite simply saw the world as permanent and myself in a wonderful undying situation cemented to it.	âdeta dünyayı daimî, kendimi de lâyemutane dünyaya yapışmış bir vaziyet-i acibede görüyordum.
Then one day in Ramadan I went to Bayezid Mosque to listen to the sincere Qur’an reciters.	İşte o zamanda, İstanbul’un Bayezid câmi-i mübarekine, Ramazan-ı Şerifte, ihlâslı hâfızları dinlemeye gittim.
With their tongues, the Qur’an of Miraculous Exposition was proclaiming with its exalted heavenly address the decree of: Every living creature shall taste death,(3:185, etc.) which powerfully gives news of man’s death and that of all animate creatures.	Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan, semavî yüksek hitabıyla beşerin fenasını ve zîhayatın vefatını haber veren gâyet kuvvetli bir surette كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ اْلمَوْتِ fermanını, hâfızların lisanıyla ilân etti.
It entered my ear, penetrated to the depths of my heart and established itself there; it shattered my profound sleep and heedlessness.	Kulağıma girip, tâ kalbimin içine yerleşip, o pek kalın gaflet ve uyku ve sarhoşluk tabakalarını parça parça etti.
I went out of the mosque. Because of the stupor of the sleep which for a long time had settled in my head,	Câmîden çıktım. Daha çoktan beri başımda yerleşen o eski uykunun sersemliğiyle
for several days a tempest raged in it, and I saw myself as a boat with smoking boilers and compass spinning.	birkaç gün başımda bir fırtına, dumanlı bir ateş ve pusulasını şaşırmış gemi gibi kendimi gördüm.
Every time I looked at my hair in the mirror, the grey hairs told me: “Take note of us!”	Aynada saçıma baktıkça, beyaz kıllar bana diyorlar: “Dikkat et!”
And so the situation became clear through the warnings of my grey hairs.	İşte o beyaz kılların ihtarıyla vaziyet tavazzuh etti.
I looked and saw that my youth which so captivated me with its pleasures and in which I so trusted was bidding me farewell,	Baktım ki; çok güvendiğim ve ezvakına meftun olduğum gençlik elveda diyor
and that this worldly life which I so loved and with which I was so involved was beginning to be extinguished,	ve muhabbetiyle pek çok alâkadar olduğum hayat-ı dünyeviye sönmeye başlıyor
and that the world with which I was closely connected and of which I was quite simply the lover was saying to me: “Have a good journey!”, and was warning me that I would be leaving this guesthouse.	ve pek çok alâkadar ve âdeta âşık olduğum dünya, bana “Uğurlar olsun” deyip, misafirhaneden gideceğimi ihtar ediyor.
It too was saying “Good-bye,” and was preparing to depart.	Kendisi de “Allah’a ısmarladık” deyip, o da gitmeye hazırlanıyor.
The following meaning was unfolding in my heart from the indications of the Qur’an of Miraculous Exposition’s verse, Every living creature shall taste death:	Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ اْلمَوْتِ âyetinin külliyetinde:
the human race is a living creature; it shall die in order to be resurrected. The globe of the earth is a living creature; it also will die in order to take on an eternal form.	“Nev-i insanî bir nefistir, dirilmek üzere ölecek. Ve Küre-i Arz dahi bir nefistir, bâki bir surete girmek için o da ölecek.
The world too is a living creature; it will die in order to assume the form of the hereafter.	Dünya dahi bir nefistir, âhiret suretine girmek için o da ölecek!” mânâsı, âyetin işaretinden kalbe açılıyordu.
While in this state, I considered my situation. I saw that youth, which is the source of pleasure, was departing; while old age, the source of sorrow, was approaching;	İşte bu hâlette vaziyetime baktım ki; medâr-ı ezvak olan gençlik gidiyor, menşe-i ahzan olan ihtiyarlık yerine geliyor.
that life, which is so shining and luminous, was taking its leave; while death, which is terrifying and apparently darkness, was preparing to arrive;	Ve gâyet parlak ve nuranî hayat gidiyor; zâhirî karanlıklı dehşetli ölüm, yerine gelmeye hazırlanıyor.
and that the lovable world, which is thought to be permanent and is the beloved of the heedless, was hastening to its decease.	Ve o çok sevimli ve daimî zannedilen ve gafillerin maşukası olan dünya, pek sür’atle zevale kavuşuyor gördüm.
In order to deceive myself and again plunge my head into heedlessness I considered the pleasures of the social standing I enjoyed in Istanbul, which was far higher than I deserved, but there was no advantage in it at all.	Kendi kendimi aldatmak ve yine başımı gaflete sokmak için, İstanbul’da haddimden çok fazla gördüğüm makam-ı içtimaînin ezvakına baktım, hiçbir faidesi olmadı.
All the regard, attention, and consolation of people could only accompany me as far as the looming door of the grave; there it would be extinguished.	Bütün onların teveccühü, iltifatı, tesellileri; yakınımda olan kabir kapısına kadar gelebilir, orada söner.
Since I saw it to be a tedious hypocrisy, cold conceit, and temporary stupefaction under the embellished veil of glory and renown, which is the illusory aim of those who chase fame,	Ve şöhretperestlerin bir gaye-i hayali olan şan ü şerefin süslü perdesi altında sakil bir riya, soğuk bir hodfüruşluk, muvakkat bir sersemlik suretinde gördüğümden,
I understood that these things which had until then deceived me could provide me with no solace, there was no light to be found in them at all.	anladım ki; beni şimdiye kadar aldatan bu işler, hiçbir teselli veremez ve onlarda hiçbir nur yok.
I again started to listen to the reciters in Bayezid Mosque in order to hear the Qur’an’s heavenly teaching, and to awaken once more.	Yine tam uyanmak için, Kur’anın semavî dersini işitmek üzere, yine Bayezid Câmiindeki hâfızları dinlemeye başladım.
From its sublime instruction I heard good news through sacred decrees of the sort, And give glad tidings to those who believe.(2:25, etc.)	O vakit o semavî dersten وَ بَشِّرِ الّذِينَ آمَنُوا ilâ âhir.. nev’inden kudsî fermanlarla müjdeler işittim.
With its effulgence, I sought consolation, hope, and light, within the points at which I had felt horror, desolation and despair, not outside them.	Kur’andan aldığım feyz ile hariçten teselli aramak değil, belki dehşet ve vahşet ve me’yusiyet aldığım noktalar içinde teselliyi, ricayı, nuru aradım.
Endless thanks be to Almighty God, I found the cure within the malady itself, I found the light within the darkness itself, I found the solace within the horror itself.	Cenab-ı Hakk’a yüzbin şükür olsun ki; ayn-ı dert içinde dermanı buldum, ayn-ı zulmet içinde nuru buldum, ayn-ı dehşet içinde teselliyi buldum.
Firstly, I looked in the face of death, which is imagined to be most terrible and terrifies everyone.	En evvel herkesi korkutan, en korkunç tevehhüm edilen ölümün yüzüne baktım..
Through the light of the Qur’an I saw that although its veil is black, dark, and ugly, for believers its true face is luminous and beautiful.	nur-u Kur’an ile gördüm ki: Ölümün peçesi gerçi karanlık, siyah, çirkin ise de; fakat mü’min için asıl sîmâsı nuranîdir, güzeldir gördüm.
We have proved this truth decisively in many parts of the Risale-i Nur.	Ve çok Risalelerde bu hakikatı kat’î bir surette isbat etmişiz.
For example, as we explained in the Eighth Word and the Twentieth Letter, death is not annihilation and separation,	Sekizinci Söz ve Yirminci Mektub gibi çok Risalelerde izah ettiğimiz gibi; ölüm idam değil, firak değil,
but the introduction to eternal life, its beginning. It is a rest from the hardships of life’s duties, a demobilization. It is a change of residence.	belki hayat-ı ebediyenin mukaddemesidir, mebdeidir ve vazife-i hayat külfetinden bir paydostur, bir terhistir, bir tebdil-i mekândır.
It is to meet with the caravan of one’s friends who have already migrated to the Intermediate World; and so on.	Berzah âlemine göçmüş kafile-i ahbaba kavuşmaktır. Ve hâkeza..
I saw death’s true, beautiful face through truths like these. I looked at death’s face not with fear, but with a sort of longing.	Bunlar gibi hakikatlar ile ölümün hakikî güzel sîmâsını gördüm. Korkarak değil, belki bir cihetle müştakane mevtin yüzüne baktım.
I understood one meaning of the Sufis’ contemplation of death.	Ehl-i tarîkatça rabıta-i mevtin bir sırrını anladım.
Then I considered my departed youth – youth, which makes everyone weep on its passing, which infatuates them and fills them with desire, causing them to pass it in sin and heedlessness.	Sonra herkesi zevaliyle ağlatan ve herkesi kendine meftun ve müştak eden ve günah ve gaflet ile geçen ve geçmiş gençliğime baktım;
I saw that within its beautiful embroidered garb was an ugly, drunken, stupified face.	o güzel süslü çarşafı (elbisesi) içinde, gâyet çirkin, sarhoş, sersem bir yüz gördüm.
Had I not learnt its true nature, it would have made me weep for a hundred years if I remained in the world that long, instead of intoxicating and amusing me for a few years.	Eğer mahiyetini bilmeseydim birkaç sene beni sarhoş edip güldürmesine bedel, yüz sene dünyada kalsam beni ağlattıracaktı.
Just as one such person said lamenting: “If only one day my youth would return, I would tell it of the woes old age has brought me.”	Nasılki öylelerden birisi ağlayarak demiş: لَيْتَ الشَّبَابَ يَعُودُ يَوْمًا فَاُخْبِرَهُ بِمَا فَعَلَ الْمَشِيبُ Yâni: “Keşki gençliğim bir gün dönseydi, ihtiyarlık benim başıma ne kadar hazîn haller getirdiğini ona şekva edip söyleyecektim.”
Indeed, elderly people like the above who do not know the true nature of youth, think of their own youth, and weep with regret and longing.	Evet bu zat gibi gençliğin mahiyetini bilmeyen ihtiyarlar, gençliklerini düşünüp, teessüf ve tahassürle ağlıyorlar.
But when youth belongs to believers with sound minds and hearts,	Halbuki gençlik, eğer ehl-i kalb, ehl-i huzur ve aklı başında ve kalbi yerinde bulunan mü’minlerde olsa,
it is a most powerful, agreeable and pleasant means of securing good works and trade for the hereafter, so long as they spend it on worship, and that trade and those good works.	ibadete ve hayrata ve ticaret-i uhreviyeye sarfedilse; en kuvvetli bir vesile-i ticaret ve güzel ve şirin bir vasıta-i hayrattır.
For those who know their religious duties and do not misspend their youth, it is a precious and delightful divine bounty.	Ve o gençlik, vazife-i diniyesini bilip sû-i istimal etmeyenlere; kıymetdar, zevkli bir nimet-i İlahiyedir.
But when it is not spent in moderation, uprightness, and fear of God, it contains many dangers; it damages eternal happiness and the life of this world.	Eğer istikamet, iffet, takva beraber olmazsa çok tehlikeleri var. Taşkınlıklarıyla, saadet-i ebediyesini ve hayat-ı uhreviyesini zedeler, belki hayat-ı dünyeviyesini de berbad eder.
In return for the pleasures of one or two years’ youth, in old age it causes many years of grief and sorrow.	Belki bir iki sene gençlik zevkine bedel, ihtiyarlıkta çok seneler gam ve keder çeker.
Since for most people youth is harmful, we elderly people should thank God that we have been saved from its dangers and harm.	Madem ekser insanlarda gençlik zararlı düşüyor, biz ihtiyarlar Allah’a şükretmeliyiz ki, gençlik tehlikelerinden ve zararlarından kurtulduk.
Like everything else, the pleasures of youth depart.	Her şey gibi, elbette gençliğin dahi lezzetleri gidecek.
If they have been spent on worship and good works, the fruits of such a youth remain perpetually in their place and are the means of gaining youth in eternal life.	Eğer ibadete ve hayra sarfedilmiş ise; o gençliğin meyveleri onun yerinde bâki kalıp, hayat-ı ebediyede bir gençlik kazanmasına vesile olur.
Next, I considered the world, with which most people are infatuated and to which they are addicted.	Sonra ekser nâsın âşık ve mübtela olduğu dünyaya baktım.
Through the light of the Qur’an, I saw that it has three faces, one within the other:	Nur-u Kur’an ile gördüm ki; birbiri içinde üç küllî dünya var.
The First looks to the divine names; it is a mirror to them…	Birisi Esmâ-i İlahiyeye bakar, onların âyinesidir.
Its Second Face looks to the hereafter, and is its tillage…	İkinci yüzü âhirete bakar, onun mezraasıdır.
Its Third Face looks to the worldly; it is the playground of the heedless.	Üçüncü yüzü, ehl-i dünyaya bakar, ehl-i gafletin mel’abegâhıdır.
Moreover, everyone has his own vast world within this world. Simply, there are worlds one within the other to the number of human beings.	Hem herkesin bu dünyada koca bir dünyası var. Âdeta insanlar adedince dünyalar birbiri içine girmiş.
The pillar of each person’s private world is his own life. If his body gives way, his world collapses on his head, it is doomsday for him.	Fakat herkesin hususî dünyasının direği, kendi hayatıdır. Ne vakit cismi kırılsa, dünyası başına yıkılır; kıyameti kopar.
Since the heedless and neglectful do not realize that their world will be so quickly destroyed, they suppose it to be permanent like the general world and worship it.	Ehl-i gaflet, kendi dünyasının böyle çabuk yıkılacak vaziyetini bilmediklerinden, umumî dünya gibi daimî zannedip perestiş eder.
I thought to myself: “I too have a private world that will swiftly collapse and be demolished like the worlds of other people. What value is there in this private world, this brief life of mine?”	“Başkalarının dünyası gibi çabuk yıkılır, bozulur, benim de hususî bir dünyam var. Bu hususî dünyam, bu kısacık ömrümle ne faidesi var” diye düşündüm.
Then, through the light of the Qur’an, I saw that both for myself and everyone else, this world is a temporary place of trade, a guesthouse which is every day filled and emptied,	Nur-u Kur’an ile gördüm ki: Hem benim, hem herkes için, şu dünya muvakkat bir ticaretgâh ve hergün dolar boşalır bir misafirhane
a market set up on the road for the passers-by to shop in, an ever-renewed notebook of the Pre-Eternal Inscriber which is constantly written and erased,	ve gelen geçenlerin alış-verişi için yol üstünde kurulmuş bir pazar ve Nakkaş-ı Ezelî’nin teceddüd eden (hikmetle yazar bozar) bir defteri
and every spring is a gilded letter, and every summer a well-composed ode; that it is formed of mirrors reflecting and renewing the manifestations of the All-Glorious Maker’s names;	ve her bahar bir yaldızlı mektubu ve herbir yaz bir manzum kasidesi ve o Sâni-i Zülcelâl’in cilve-i Esmâsını tazelendiren, gösteren âyineleri
is a seed-bed of the hereafter, a flower-bed of divine mercy, and a special,	ve âhiretin fidanlık bir bahçesi ve Rahmet-i İlahiyyenin bir çiçekdanlığı
temporary workshop for producing signboards which will be displayed in the world of eternity.	ve âlem-i bekada gösterilecek olan levhaları yetiştirmeye mahsus muvakkat bir tezgâhı mahiyetinde gördüm.
I offered a hundred thousand thanks to the All-Glorious Creator who had made the world in this way.	Bu dünyayı bu surette yaratan Hâlık-ı Zülcelâl’e yüzbin şükrettim.
And I understood that while love for the beautiful, inner faces of the world which look to the hereafter and divine names had been given to mankind,	Ve anladım ki; dünyanın, âhirete ve Esmâ-i İlahiyyeye bakan güzel iç yüzlerine karşı nev-i insana muhabbet verilmişken,
since they spent it on its transient, ugly, harmful, heedless face, they manifested the meaning of the Hadith: “Love of this world is the chief of all errors.”	o muhabbeti sû-i istimal ederek fâni, çirkin, zararlı, gafletli yüzüne karşı sarfettiğinden, حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِئَةٍ Hadîs-i şerifinin sırrına mazhar olmuşlar.
*{al-‘Ajluni, Kashf al-Khafa’, No: 1099; al-Suyuti, al-Durar al-Muntathira, 97; Isfahani, Hilyat al-Awliya’, vi, 388; al-Munawi, Fayd al-Qadir, iii, 368, No: 3662.}
Elderly people! I realized this truth through the light of the All-Wise Qur’an, and the warnings of my old age, and belief opening my eyes.	İşte ey ihtiyar ve ihtiyareler! Ben Kur’an-ı Hakîm’in nuruyla ve ihtiyarlığımın ihtarıyla ve îman dahi gözümü açmasıyla bu hakikatı gördüm
And I have demonstrated it with decisive proofs in many places in the Risale-i Nur.	ve çok Risalelerde kat’î bürhanlarla isbat ettim.
I experienced a true solace, powerful hope, and shining light.	Kendime hakikî bir teselli ve kuvvetli bir rica ve parlak bir ziya gördüm.
I was thankful for my old age, and I was happy that my youth had gone. You too do not weep, but offer thanks.	Ve ihtiyarlığıma memnun oldum ve gençliğin gitmesinden mesrur oldum. Siz de ağlamayınız ve şükrediniz.
Since there is belief and the truth is thus, it should be the heedless who weep and the misguided who lament.	Madem îman var ve hakikat böyledir; ehl-i gaflet ağlasın, ehl-i dalâlet ağlasın.
Ninth Hope	Dokuzuncu Rica
In the First World War, as a prisoner, I was in the distant province of Kosturma in north-eastern Russia.	Harb-i Umumî’de esaretle, Rusya’nın şark-ı şimalîsinden, çok uzak olan Kosturma vilayetinde bulunuyordum.
There was a small mosque belonging to the Tatars beside the famous River Volga.	Orada Tatarların küçük bir câmisi, meşhur Volga Nehri’nin kenarında bulunuyordu.
I used to become wearied among my friends, the other officers. I craved solitude, yet I could not wander about outside without permission.	Oradaki arkadaşlarım olan esir zabitler içinde sıkılıyordum. Yalnızlık istedim; dışarıda izinsiz gezemiyordum.
Then they took me on bail to the Tatar quarter, to that small mosque on the banks of the Volga.	Tatar mahallesi, kefaletle beni o Volga Nehri’nin kenarındaki küçük câmiye aldılar.
I used to sleep there, alone. Spring was close.	Ben yalnız olarak câmîde yatıyordum. Bahar da yakın.
I used to be very wakeful during the long, long nights of that northern land;	O şimal kıt’asının pek çok uzun gecelerinde çok uyanık kalıyordum.
the sad plashing of the Volga and the mirthless patter of the rain and the melancholy sighing of the wind of those dark nights in that dark exile had temporarily roused me from a deep sleep of heedlessness.	O karanlık gecelerde ve karanlıklı gurbette, Volga Nehri’nin hazîn şırıltıları ve yağmurun rikkatli şıpıltıları ve rüzgârın firkatli esmesi, beni derin gaflet uykusundan muvakkaten uyandırdı.
I did not yet consider myself old, but those who had experienced the Great War were old.	Gerçi daha kendimi ihtiyar bilmiyordum, fakat Harb-i Umumî’yi gören ihtiyardır.
For those were days that, as though manifesting the verse: A day that will turn the hair of children grey, (73:17) made even children old.	Güya يَوْمًا يَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِيبًا sırrına mazhar olarak, öyle günlerdir ki; çocukları ihtiyarlandırdığı cihetle,
While I was forty years old, I felt myself to be eighty.	kırk yaşında iken, kendimi seksen yaşında bir vaziyette buldum.
In those long, dark nights and sorrowful exile and melancholic state, I despaired of life and of my homeland.	O karanlıklı uzun gece ve hazîn gurbet ve hazîn vaziyet içinde hayattan ve vatandan bir me’yusiyet geldi.
I looked at my powerlessness and aloneness, and my hope failed.	Aczime, yalnızlığıma baktım, ümidim kesildi.
Then, while in that state, succour arrived from the All-Wise Qur’an; my tongue said: God is enough for us; and how excellent a guardian is He.(3:173)	O hâlette iken Kur’an-ı Hakîm’den imdad geldi; dilim حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ dedi,
And weeping, my heart cried out: “I am a stranger, I am alone, I am weak, I am powerless: I seek mercy, I seek forgiveness, I seek help from You, O my God!”	kalbim de ağlayarak dedi: غَرِيبَمْ بِى كَسَمْ ضَعِيفَمْ نَاتُوَانَمْ َاْلاَمَانْ ُويَمْ عَفُو جُويَمْ مَدَدْ خَواهَمْ زِدَرْ َاهَتْ اِلهِى
And, thinking of my old friends in my homeland, and imagining myself dying in exile there, like Niyazi Misri, my spirit poured forth these lines:	Ruhum dahi vatanımdaki eski dostları düşünüp o gurbette vefatımı tahayyül ederek, Niyazi-i Mısrî gibi dedim:
Fleeing the world’s grief, Taking flight with ardour and longing, Opening my wings to the void, Crying with each breath, Friend! Friend! It was searching for its friends.	Dünya gamından geçip, yokluğa kanat açıp, Şevk ile her dem uçup, çağırırım dost, dost! diye, dostları arıyordu.
Anyway, my weakness and impotence became such potent intercessors and means at the divine court on that melancholy, pitiful, separation-afflicted, long night in exile that now I still wonder at it.	Her ne ise… O hüzünlü, rikkatli, firkatli uzun gurbet gecesinde, dergâh-ı İlahîde zaaf ve aczim o kadar büyük bir şefaatçı ve vesile oldu ki, şimdi de hayretteyim.
For several days later I escaped in the most unexpected manner, on my own, not knowing Russian, across a distance that would have taken a year on foot.	Çünki birkaç gün sonra, gâyet hilaf-ı me’mul bir surette, yayan gidilse bir senelik mesafede, tek başımla Rusça bilmediğim halde firar ettim.
I was saved in a wondrous fashion through divine favour, which was bestowed as a consequence of my weakness and impotence.	Zaaf ve aczime binaen gelen inayet-i İlâhiyye ile harika bir surette kurtuldum.
Then, passing through Warsaw and Austria, I reached Istanbul, so that to be saved in this way so easily was quite extraordinary.	Tâ Varşova ve Avusturya’ya uğrayarak İstanbul’a kadar geldim ki, bu surette kolaylıkla kurtulmak pek harika olmuştu.
I completed the long flight with an ease and facility that even the boldest and most cunning Russian-speakers could not have accomplished.	Rusça bilen en cesur ve en kurnaz adamların muvaffak olamadıkları, çok teshilât ve çok kolaylıkla, o uzun firarî seyahatı bitirdim.
That night in the mosque on the banks of the Volga made me decide to pass the rest of my life in caves.	Fakat o Volga Nehri kenarındaki câmîdeki mezkûr gecenin vaziyeti bana bu kararı verdirmiş ki; bâkiye-i ömrümü mağaralarda geçireceğim.
Enough now of mixing in this social life of people.	Bu insanların hayat-ı içtimaiyesine karışmak artık yeter.
Since finally I would enter the grave alone, I said that from now on I would chose solitude in order to become accustomed to it.	Madem sonunda yalnız kabre gideceğim; yalnızlığa alışmak için, şimdiden yalnızlığı ihtiyar edeceğim, demiştim.
But regretfully, things of no consequence like my many and serious friends in Istanbul, and the glittering worldly life there,	Fakat maatteessüf, İstanbul’daki ciddî ve çok ahbab ve İstanbul’un şaşaalı hayat-ı dünyeviyesi,
and in particular the fame and honour accorded me, which were far greater than my due, made me temporarily forget my decision.	hususan haddimden çok fazla bana teveccüh eden şan ü şeref gibi neticesiz şeyler, o kararımı muvakkaten bana unutturdular.
It was as though that night in exile was a luminous blackness in my life’s eye,	Güya o gurbet gecesi, hayatımın gözünde nurlu siyahlıktı.
and the glittering white daytime of Istanbul, a lightless white in it. It could not see ahead, it still slumbered.	Ve İstanbul’un beyaz şaşaalı gündüzü, o hayat gözümün nursuz beyazı idi ki, ileriyi göremedi, yine yattı..
Until two years later, Ghawth al-Geylani opened my eyes once more with his book Futuh al-Ghayb.	tâ iki sene sonra Gavs-ı Geylânî Fütuh-ul Gayb kitabıyla tekrar gözümü açtırdı.
O elderly men and women! Know that the weakness and powerless of old age are means for attracting divine grace and mercy.	İşte ey ihtiyar ve ihtiyareler! Biliniz ki; ihtiyarlıktaki zaaf ve acz, Rahmet ve inayet-i İlahiyenin celbine vesiledir.
The manifestation of mercy on the face of the earth demonstrates this truth in the clearest fashion, just as I have observed it in myself on numerous occasions.	Ben kendi şahsımda çok hâdiselerle müşahede ettiğim gibi, zeminin yüzündeki Rahmetin cilvesi de gâyet zâhir bir tarzda bu hakikatı gösteriyor.

« Önceki Sayfa 📖 Sonraki Sayfa »

Share this: