Victor Hugo, 1829 yılında yayımlanan “Bir İdam Mahkûmunun Son Günü” eserinde, toplumun adalet anlayışına ve infazların insan ruhundaki derin izlerine dair çarpıcı bir anlatım sunar. Bu eser, infazı bekleyen bir mahkûmun son gününde yaşadığı içsel çatışmaları, korkuları ve umutsuzlukları ele alarak okuyucuyu derin düşüncelere sevk eder. Hugo, bu hikaye aracılığıyla yalnızca bir bireyin son anlarını değil, aynı zamanda toplumsal adaletsizlikleri de gözler önüne serer.

Eser, bir idam mahkûmunun içsel dünyasında dolaşırken, onu saran duyguların yanı sıra, ölüm cezasının insanlık üzerindeki etkilerini de sorgulatır. Claude Gueux adlı karakter aracılığıyla, okuyucular infaz sürecinin getirdiği fiziksel ve manevi acıların yanında, toplumsal adaletin ne denli çarpık olabileceğini keşfederler. Hugo, bu anlatımında edebi bir derinlik yakalayarak, idam cezasının yarattığı korku ve çaresizliği ustaca işler.

“Bir İdam Mahkûmunun Son Günü”, zamanın ötesinde bir bakış açısıyla yazılmıştır ve eserin sorgulamaları güncelliğini korumaktadır. Hugo, infazın sadece bir bireyin değil, aynı zamanda toplumun da bir yansıması olduğunu dile getirirken, okuru düşünmeye davet eder. Bu bağlamda, eser, insan haklarının ihlali, adaletin sağlanması ve toplumsal ahlak gibi kavramları sorgular.

Kitap, Victor Hugo’nun derin gözlemleri ve keskin kalemiyle şekillenirken, okuyucularına idam cezasının gerekliliği veya adaletsizliği konusunda düşündürmeyi amaçlar. Bu eser, edebiyatın gücünü kullanarak toplumsal bir meseleyi ele almanın ötesine geçerek, her okuyucunun kendi vicdanı ile yüzleşmesini sağlar.

Sonuç olarak, “Bir İdam Mahkûmunun Son Günü”, Victor Hugo’nun edebi mirasının önemli bir parçası olarak, insan doğası ve adalet anlayışı üzerine düşündürücü bir metin sunmaktadır. Eser, her okuyucuya farklı bir bakış açısı kazandıracak ve edebiyatın toplumsal meseleleri nasıl etkili bir şekilde ele alabileceğini gösteren bir örnek teşkil edecektir.