Korku, ümit ve sevgi… Bunların hepsi de farzdır, gereklidir. Bu üçünü bir arada bulundurmak gerekir. Bu yüzden selef, bunlardan biriyle ibadet edip diğerlerini ihmal edenleri kınamışlardır. Haricilerin ve benzerlerinin bid’atleri, korku konusuna önem verip sevgi ve ümit boyutundan yüz çevirmelerinden kaynaklanmıştır. Mürcie’nin bidatleri ise sadece ümide yapışıp kalmalarından ve korku boyutunu ihmal etmelerinden kaynaklanmıştır.