Bayramlarda tefekkür ve Allah’a yönelme

Bazen, Rahmeti Sonsuz’a olan inançlarımızın feverânı sayesinde, vicdanlarımızda patlayıp çevremize yayılan ışık tufanları, etrafımızdaki maddî çeperleri darmadağınık edip her yanı öyle bir nura gark eder ki, vicdanın çok menfezli o engin rasathanesinden gökleri bütün derinlikleriyle temâşâ eder gibi olur, varlığın perde arkası esrarına ulaşır, bu dar âlem içinde yeni âlemlerin inkişâfını yaşar, tecessüs ve hayallerimizde de olsa, şu birkaç buutlu mekânın üstüne çıkarak, mekânların “lâmekân” olduğunu, cümle cisimlerin cân olduğunu, Hak tecellilerinin ayân olduğunu duyar gibi olur, iliklerimize kadar üprerir; mehâbet ra’şelerinin yanında muhabbetin sıcaklığını da hisseder ve “Ey Rab Senin varlığını duymak bir cennet/Ne olur beni de bu duygu ile âbâd et” der, ona intisapla yaşamanın ne erişilmez bir pâye olduğunu zevk eder.. “Hazîretü’l-kuds”e daha yakın olma yollarını araştırır.. hep O’na koşar.. O’na bağlı yaşar.. O’ndan ötürü her şeyi kucaklar.. baharları zevkle temâşâ eder.. çiçekleri koklar.. varlıkla hasbihâl içinde olur.. zaman gelir, dağlarla, tepelerle, ovalarla, obalarla söyleşir.. hayat ve varlık karşısında mü’min olmanın bütün hususiyetlerini ortaya koyar.. ve sık sık en nazlı dilekler, en içten iniltilerle O’nun kapısının tokmağına dokunur, sonra başımızı o kapının eşiğine koyarak içimizi sadece O’na dökeriz.